ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

Индекс материала
ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ
Страница 2
Страница 3
Страница 4
Страница 5
Страница 6
Страница 7
Страница 8
Страница 9
Страница 10
Страница 11
Страница 12
Страница 13
Страница 14
Все страницы

ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ

ԲԱՆ Ա ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Սրտիս ողբաձայն հառաչանքների աղաղակն, ահա,
Դէպ երկինքն ի վեր` քեզ եմ ընծայում, գաղտնատե՛ս Աստուած.
Եւ իմ սասանեալ հոգու իղձերի պտուղն այրուող`
Անձս տոչորող թախծութեան հրի վրայ դնելով`
Կամքիս բուրվառով առաքում եմ քե՛զ:
Նայի՛ր, ո՜վ գթած, հոտոտի՛ր դու այն առաւե՛լ սիրով,
Քան պատարագը բոլորանուէր, մատուցուած ծխով ամէնառատ:
Ընդունիր այս պարզ ու սեղմ խօսքերիս շարադրանքը դու
Հաճութեամբ յօժար եւ ո՛չ բարկութեամբ:
Բանաւոր զոհիս նուէրն այս սրտանց
Մեղքերիս պարարտ ճարպի զօրութեամբ ողջակիզուելով,
Թող որ խոհերի իմ խորհրդակիր սենեակի խորքից
Բարձրանայ եւ քեզ հասնի անյապաղ:
Եւ աղերսախառն երբ դատի նստեմ ես քեզ հետ, հզօ՛ր,
Թող որ տաղտկալի չթուայ քեզ այդ,
Ինչպէս ամբարիշտ Յակոբի ձեռքերի կարկառումն ի վեր,
Որի դէմ բողոք է գրել Եսային
Եւ կամ ինչպէս անիրաւութիւնը Բաբելոնի`
Սաղմոսի եօթանասուներկուերորդ առակում ասուած:
Այլ ընդունիր այն կամովին, ինչպէս խունկն հաճոյական,
Որ մի ժամանակ բուրեց Սելովի խորանի մէջ այն,
Որը նոր շուքով վերանորոգուած

ԲԱՆ Բ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Քանզի մարմնաւոր շուրթերով, ահա, ուղերձ ես կարդում բարձրեալ Աստծուն,
Որ գործերով է գրաւում միայն եւ չի կաշառւում բանաստեղծութեամբ,
Եւ քո սրտի մէջ նայում ես դու միշտ դէպի Եգիպտոս,
Համապատասխան քեզ ի՞նչ օրինակ դնեմ ես այստեղ, անձ իմ յանցաւոր:
Պատժակից եմ ես քանդուած Սոդոմին,
Պապանձուած դատախազն եմ Նինուէի,
Սոսկալի բարբարոս` աւելի, քան տիկինն հարաւային,
Քանանից վատթար աւելի եւ Ամաղեկից յամառ,
Կուռքերի քաղաք անբժշկելի,
Հին Իսրայէլի ապստամբութեան մնացած բեկոր,
Յիշատակարան պահուած`
Յուդայի ուխտազանցութեան:
Կշտամբուած եմ ես աւելի, քան Ծուրը
Եւ Ծայդանից աւելի տարամերժուած.
Խորթաբարոյ աւելի, քան Գալիլիան,
Եւ քան անհաւատ կափառնայումն աններելի.
Պարսաւուած եմ ես, ինչպէս Քորազինը եւ
Բեթսայիդայի հետ բամբասուած.
Անպարկեշտութեան մէջ սպիտակած մազերն եմ Եփրեմի.
Աղաւնու նման մեղմ եմ ես` յիմարութեամբ եւ ո՛չ հեզութեամբ.
Օձ եմ ես բանաւոր եղեռնական` առիւծի կորիւններից ծնուած.
Ժանտութեամբ լցուած քարբի ձուերի կերպարանքն ունեմ,
Պատկերն

ԲԱՆ Գ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՛ր իմ, Տէ՜ր պարգեւատու, ինքնաբուն բարի,
Բոլորին տիրող հաւասարապէս, միայն արարիչ դու ամէն ինչի.
Փառաւորեալ անքնին, ահեղ ահարկու, սոսկալի հզօր,
Անպարագրելի, անմերձենալի, անըմբռնելի, անիմանալի,
Անճառելի, անտեսանելի, անզննելի, անշոշափելի, անորոնելի,
Անսկիզբ եւ անժամանակ, անշամանդաղ գիտութիւն,
Համարձակ տեսողութիւն, ճշմարիտ էականութիւն,
Բարձր եւ խոնարհ, օրհնաբանուած գոյութիւն.
Անստուեր ծագում, ամենափայլ ճառագայթ, խոստովանուած լոյս,
Անտարակոյս վստահութիւն, կատարեալ հանգիստ,
Անհեղելի կնիք, անսահման պատկեր, վկայուած անուն,
Ճաշակ քաղցրութեան, բաժակ բերկրութեան,
Հաց` հոգին հաստող, սէր` մթանն օտար, աներկբայ խոստում,
Ծածկոյթ ցանկալի, զգեստ անկապուտ, օթոց բաղձալի,
Զարդ վայելչական, մեծազօր պաշտպան, գովուած ապաւեն,
Աննուազելի շնորհ, անպակասելի գանձ,
Անապական անձրեւ, արփիացնցուղ ցող,
Ամենաբոյժ դեղ, ձրի բժշկութիւն, կրկնաձիր առողջութիւն,
Վեհագոյն խրախոյս, անպատիր կոչում, հանուր աւետիս,
Ստրկամեծար թագաւոր, աղքատասէր պաշտպան, մշտահարուստ




ԲԱՆ Դ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ քանզի խօսել սկսեցի քեզ հետ,
Որ կենդանի շունչն ունես ձեռքիդ մէջ բազմամեղ հոգուս`
Սարսում եմ սաստիկ տագնապով իրօք ու դողդողում եմ երկիւղից ահա,
Զի յիշելն անգամ քո անխուսափելի եւ անաչառ դատաստանի մասին,
Ուր պիտի մեղքերն իմ կշտամբուեն, ո՜վ արարիչ երկնի եւ երկրի,
Ահաւոր է եւ անպարփակելի ու վեր ամէն սահմանումից:
Մանաւանդ որ չկայ բժշկութիւն իմ բազմավտանգ, անողջանալի սաստիկ վէրքերին,
Որոնք ստացայ հոգիս կորստեան մատնողի մահաբեր ժանիքներից
Եւ չիք պատասխան "պատերազմի օրն",- ըստ առակողի:
Հնար չի լինի ո՛չ խօսքով արդարանալ, ո՛չ վերարկուի տակ պահուել,
Ո՛չ դիմակաւոր` կեղծել եւ ո՛չ երեսպաշտ խօսքերով մօտենալ,
Ո՛չ շինծու ձեւերով խաբել, ո՛չ կցկտուր բառերով ստել,
Ո՛չ արագոտն փախչել, ո՛չ թիկունք դարձնել,
Ո՛չ երեսն ի վայր` դէմքն հողին քսել,
Եւ ոչ էլ երկրի խորքերում թաքնուել,
Քանզի ծածկուածները բաց են քեզ համար եւ աներեւոյթներն` հրապարակուած:

Բ
Արդարութիւնն իմ նուազել է իսպառ եւ ունայնացել,
Մեղքերս յայտնի են դարձել եւ շատացել են է

ԲԱՆ Ե ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ես որ մարդ եմ երկրածին`
Անկայուն կեանքի երեւոյթներով զբաղուած,
Եւ պատրող գինու յիմարութեամբ արբած,
Որ ստում եմ ամէն ինչով ու ոչ մի բանով ճիշտ չեմ խօսում,
Վերոյիշեալ բոլոր ախտանիշերն իմ մէջ կրելով,
Ես ի՞նչ երեսով հանդգնեմ կանգնել ատեանիդ առաջ,
Ո՜վ արդարադատ, ահաւոր անճառ, անպատում, հզօր Աստուած բոլորի:
Մեղանչած հոգուս ապերախտութիւնն համեմատելով երախտիքիդ հետ,
Պիտի ցոյց տամ, թէ զօրեղ ես դու միշտ իրաւունքիդ մէջ,
Եւ յանիրաւի գործերովըս ես` յաւէտ պարտական:

Բ
Դու ստեղծեցիր ինձ քո պանծալի պատկերի նման,
Քո նմանութեամբ օժանդակելով անուժ-տկարիս:
Խօսելու շնորհով զարդարեցիր ինձ եւ փայլեցրիր ներշնչումով,
Ճոխացրիր ինձ մտքով եւ իմաստութեամբ աճեցրիր,
Հանճարով հզօրացրիր ինձ` միւս շնչաւորներից տարբերելով,
Իմանալի հոգով շաղուեցիր ու պճնեցիր անձնիշխանութեամբ,
Ծնեցիր հայրաբար, սնեցիր դայակօրէն, խնամեցիր որպէս տէր,
Տնկեցիր ամբարիշտիս քո գաւթի մէջ,
Ոռոգեցիր կենաց ջրով եւ աւազանի ցողով մաքրեցիր.
Ու կենսատու վտակով արմատացրիր

ԲԱՆ Զ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Բայց ի՞նչ բարիք ինձ եւ կամ ի՞նչ օգուտ,
Եթէ շարելով տողերն այս ողբիս ես յուսալքուեմ
Ու դուրս չթափեմ խօսքի խարանով
Մահացու վէրքիս շարաւն ամբարուած,
Եւ կամ սրտիս մէջ կուտակուած ցաւի,
Հոգեկան խիթի ծանրութիւնն ամբողջ
Զզուանք պատճառող մատնամխութեամբ ի դուրս չփսխեմ:
Բ
Եւ քանզի արժանի չեղա պարծենալու փառքով սրբերի հետ,
Որոնց բերանները լի են ծիծաղով, եւ շրթունքները` ցնծութեամբ,
Ըստ առակողի եւ սաղմոսողի,-
Ուստի եւ երկրորդ կարգին դիմեցի,
Որպէսզի այստեղ յիշատակեմ ես իմ նմաններին,
Թէեւ իմ բարքի թերութիւնների հետ համեմատած`
Նոյնիսկ նրա՛նք էլ բարձր են ինձանից,
Ինչպէս ապաշխարողը` չապաշխարողից:
Այսպէս, տօնելի եղաւ Մանասեն,
Պատիւ ստացաւ ե՛ւ փարիսեցին,
Զի ես նրանից աւելի՛ դաժան ամբարիշտ եղա:
Գովուեց անառակ որդին, քանի որ չեղաւ նա ինձ պէս անդարձ ուխտազանց:
Յիշուեց կեղծաւոր որդին Ամասիայի,
Որ չեղաւ ինձ չափ ապերախտ սաստիկ եւ շնորհուրաց:
Օրհնութիւն առաւ աւազակն անգամ, որ դատախազն է անհաւատների.
Պոռնիկ կինն անգամ պատիւ ստացաւ

ԲԱՆ Է ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Սակայն, որպէսզի փրկութեան յոյսն իմ իսպառ չկտրեմ
Եւ, մնալով անզէն, չմատնուեմ ձեռքն այն աներեւոյթ հակառակորդների, Որոնց մասին ես յիշատակեցի վերեւ ահաւոր պատկերների տակ,
Եւ որոնք ոչ այլ ինչ են, եթէ ոչ ինքնածին բուսած ընտանի թշնամիներ,
Ապա, ես այստեղ այդ բազմամբոխ ու հզօր մարտիկների դէմ ցոյց պիտի տամ նաեւ
Աստուածային ամենայաղթ եւ անպարտելի ախոյաններ,
Չնայած որ դա կսկծալի ցաւ է,
Անհասանելի ծառերի դժվարակութ պտուղ,
Եւ անկոխ ճամփաների տառապալից տաժանք:
Բայց աչքերից կաթած կաթիլ մի արցունք
Կարող է բանսարկուի չարագունդ զօրքերը բոլոր ցամաքեցնել,
Ինչպէս տկար խլրտումով գետնաքարշ սողացող
Բազմոտանի զեռունների ու որդերի վրայ
Ընկած ձէթի կաթիլ եւ կամ դոյզն¬ինչ թոյն սատակչական:
Հեծեծող սրտի հոգուց դուրս ելած հառաչանքները
Բարկ արեւի հետ խառն տոթաշունչ խորշակի պէս
Հալեցնում են մեղքերի սառոյցները սաստիկ,
Քանզի որդերի պէս որքան հեշտածին են մեղքերը,
Նոյնքան էլ դիւրամեռ են նրանք այս դիմադրական միջոցներով:
Բ
Բայց ես չպիտի դադարեմ դարձեալ

ԲԱՆ Ը ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Արդ, ի՞նչ պիտի անես, ա՛նձն իմ կորուսեալ,
Ուր պիտի թաքնուես, ի՜նչպէս ազատուես,
Կամ ի՜նչպէս ելնես մեղքերի բանտից,
Քանզի բազում են պարտքերդ եւ վճարելիքներդ անթուելի.
Կշտամբանքը սաստիկ է, եւ նախատինքն` անվախճան.
Հրեշտակներն անողորմ են, եւ դատաւորն` անկաշառ.
Ատեանն հզօր է, եւ բեմն` անաչառ.
Քստմնելի են կշտամբանքներն ու հատուցումներն անողոք.
Հրամանն ահարկու է, եւ յանդիմանութիւնները` մերկապարանոց.
Հրեղէն են գետերը, եւ վտակներն` անանցանելի.
Խաւարն է թանձրամած, եւ մառախուղն` անթափանցելի.
Անճողոպրելի է գուբը, եւ տագնապը` մշտնջենաւոր,
Տարտարոսն ամենակուլ է, եւ սառնամանիքն` անզերծանելի:-
Եւ այս դառնութիւնները բոլոր քեզ համար են արդարեւ,
Իբրեւ տաժանելի եւ դժնդակ օթեւաններ` անտանելի պատուհասների,
Ո՜վ դու անարժան ա՛նձն իմ մեղաւոր, չարագործ, պոռնիկ, Բազմաբիծ եւ ամբողջապէս անմաքրութեան անդաստան:
Քո իսկ գործերի արդիւնքն ես, ահա, ժառանգելու դու,
Վրիպեա՛լդ ուղղութիւնից եւ խոտորեա՛լդ մաքրութիւնից,
Հեռացել ես արդարութիւնից եւ պարկեշտութեան




ԲԱՆ Թ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ողբագին աղաչանքների այս կտակարան իմ մատեանի մէջ
Ի՞նչ բամբասանքներ շարադրեմ արդեօք ես քեզ արժանի, ո՜վ անձն իմ թշուառ,
Սեւերեսըդ դու եւ պատասխանի համար անբարբառ,
Անպիտանըդ Աստծոյ եւ սրբերի հաղորդակցութեան:
Քանզի եթէ ես ծովի ջրերը մելանի փոխեմ
Եւ բազմասպարեզ ընդարձակութեամբ դաշտերը թղթի նման տարածեմ,
Կտրեմ եղեգնի անտառները եւ գրիչներ շինեմ`
Մի մասն իսկ բազում անօրինական իմ արարքների
Դարձեա՛լ չեմ կարող ես գրի առնել: Եւ Լիբանանի մայրիներն եթէ իրար զոդելով շինելու լինեմ կշեռքի լծակ, ի հետ:
Բ
Ես ծառ բարձրուղեշ` ստուար ոստերով, սաղարթախիտ, բայց անպտուղ
Ճիշտ ու ճիշտ նման այն թզենուն, որ Տէրը չորացրեց:
Թէեւ իսկապէս վարսագեղ, սաղարթազարդ,
Արտաքին տեսքով բարեշուք ես դու,
Պաճուճուած, ինչպէս պսակով մի պերճ,-
Եւ հեռուից նայողներին երեւում ես բաղձալի,
Բայց երբ մօտենայ Տնկողն իր ուզածը փնտրելու,
Ամէն բարիքից դատարկ եւ ունայն պիտի գտնի քեզ,
Եւ գարշելի` գեղեցկութեանդ մէջ`
Տեսնողներին ի ծաղր եւ նախատողաց` նշաւակութիւն

ԲԱՆ Ժ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Թե՛ զղջումն ուժգին եւ թէ՛ մոլեգին մեղանչումը մեզ
Կորստեան են մատնում հաւասարապէս:
Թէպէտեւ նրանք օտար են միմեանց եւ նմանութեամբ իրարից տարբեր,
Բայց եթէ քննենք իւրաքանչիւրի էութիւնը մենք,
Պիտի տեսնենք, որ նրանք երկուսն էլ մղում են մարդուն յուսահատութեան:
Զի կասկածում է մէկը
Հզօրի ձեռքի զօրութեանն,
Իսկ միւսը չորքոտանի անասնի նման, անզգայաբար
Խզում է յոյսի առասանն իսպառ:
Ուստի առաջնին միշտ փաղաքշելով` խնդում է սատանան,
Իսկ երկրորդով լիզելով արիւնն, իբրեւ կերակուր`
Պարարւում է նա դժոխորովայն գազանի նման:
Բ
Արդ, բազմահարուած բրով ծեծուածի եւ մահուան ափը հասածի նման
Դոյզն¬ինչ շունչ դարձեալ եւ կենդանութեան ոգի առնելով`
Պէտք է զօրանալ, կազդուրուել ու կանգնել,
Յառնել կորստից անկենդանական,
Օգնութիւն առած Քրիստոսի ձեռքով, որ գո՜ւթ է տածում բոլորի հանդէպ.
Նաեւ երկնաւոր բարերար Հօրից ձեռք բերեմ պտուղ փրկութեան եւ բժշկութիւն
Ինձ` մեղաւորիս եւ ախտաւորիս.
Եւ սկսելով ողբերգութիւնն այս աղերսանքների,
Ես հաւատքի շենքը պիտի կառուցեմ

ԲԱՆ ԺԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, ես հետինս դաւանողների, բարիքներից ունայն`
Մտքիս աչքերով դիտելով սկիզբն իմ եղելութեան,
Որը տեղի ունեցաւ Արարչի ձեռքով, անէութիւնից,- հաւատում եմ լիայոյս,
Թէ Յիսուս Քրիստոս կարող է անել, ինչ որ կամենայ:
Քանզի հաւատացի, ուստի եւ խօսեցի,
Պօղոսից խրատուած եւ սովորած` Դաւթից.
Ուրեմն այժմ թող նրանց կենդանի աղօթքն ինձ օգնի`
Հաւատքով ճանաչել նրան ճշմարտապէս
Եւ նրա յարութեան զօրութեանն, ըստ առաքեալի,
Հաղորդակից լինել նրա չարչարանքներին,
Եւ այն բոլորը, որոնք յիշւում են յաջորդ տողերով:
Կցորդ է սրան եւ յոյժ նմանատիպ`
Հաւատալն իսկապէս եւ այն նոր փոփոխութեան,
Որով մեղաւորը դուրս է գալիս քաւուած,
Չարագործն` արդարացած եւ անմաքուրը` սրբուած,
Եւ անքաւելի մահացու մեղքով յանցաւորըս ես` անդատապարտելի երանութեան
Եւ ստրկական կապանքներից զերծ`
Երկնաւոր ազատութեան տիրացած:
Բ
Եւ ի՞նչ կայ արդեօք աւելի չքնաղ, քան սիրտն այն մեղաւորի,
Որն իր միտքը գտած տարակուսանքի թանձր խաւարից,
Եւ Աստծոյ օգնութիւնն ստացած,
Երբ մի կողմից մարմնապէս

ԲԱՆ ԺԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, քանզի զղջման նախընթաց գլուխներում
Յուսահատութեան խօսքերով լքուեցի սաստիկ,
Եւ տարակուսանքի հեծանով մահու չափ ձաղկեցի ինքս ինձ,
Ուստի եւ այստեղ վերադառնալով յոյսին վերստին`
Համարձակուեմ պիտի գո՜ւթ շարժել ես,
Սուրբ Երրորդութեանը մեղաւորիս օգնութեան կանչելով:
Գիտեմ, որ եթէ օրհնաբանեմ ես եւ դաւանեմ
Արարածներին բոլոր կեանք տուող Աստծուն,
Եւ ընտանի ձայնով կանչեմ անունն ահաւոր շնորհապարգեւ Բարերարի,
Նա կենդանութիւն պիտի տայ, անշուշտ ինձ` մեղաւորիս,
Ըստ մարգարէի կանխասացութեան,
Թէ` "Ով որ կանչի Տիրոջ անունը, նա պիտի ապրի":

Բ

Իսկ ես ոչ միայն կանչում եմ նրան,
Այլ հաւատում եմ նրա մեծութեանն ամէնից առաջ.
Ոչ թէ գալիս եմ խնդրելու նրա պարգեւները ես,
Այլ նոյնիսկ իրեն, որ կենդանութիւնն է ճշմարտապէս,
Շնչառութիւնն իսկ, առանց որի չի՛ք շարժում եւ ընթացք:
Ո՛չ այնքան յոյսի հանգոյցով, որքան սիրոյ կապով եմ ես կապւում նրան.
Ու ոչ թէ տուրքի, այլ այն տուողի կարօտով եմ ես վառւում շարունակ:
Ոչ թէ փառքն է ինձ համար անձկալի,
Այլ փառաւորեալն

 

ԲԱՆ ԺԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Աստուած բարերար, հզօր, ահաւոր,
Շնորհատո՛ւ, բարի, դու Հա՜յր ողորմած.
Անունըդ անգամ քո մեծութիւնն ու գթութիւնը եւ քո մտերմութիւնն է աւետարանում,
Քաղցր ես դժնիների եւ անգոհների համար.
Քեզ հետ Որդիդ էլ նման է միշտ քեզ, ձեռքիդ պէս նրա ձեռքն էլ զօրեղ,
Անժամանակ տէրութեամբ ահեղ` քո արարչութեամբ ինքն էլ բարձրացած:
Նաեւ սուրբ Հոգին քո ճշմարտութեան` բխելով քեզնից անսպառօրէն,
Իբր աստուածային կատարեալ իսկութիւն եւ էութիւն մշտնջենական,
Ըստ ամենայնի հաւասար է քեզ եւ իշխանութեամբ` փառակից Որդուդ:
Երրեակ անձնաւորութիւն` համակ անքնին,
Յատուկ առանձնացումով տրոհուած անձեր,
Բայց միաւորուած համազուգութեամբ,
Նոյնագոյ բնութեամբ տիրապէս, անշփոթ եւ անանջրպետ
Միեւնոյն կամքով եւ գործակցութեամբ,
Ոչ մէկը միւսից աւագագոյն չէ,
Եւ ոչ էլ մի ակնթարթ նոյնիսկ մէկ-միւսից նուազ երբեւիցէ,
Այլ իբրեւ պատճառ երկնային սիրոյ անստուեր լոյսի, յայտնուած մեր մէջ,
Սրբասացութեան միակ պսակով` անսկզբնաբար աստուածաբանուած:
Բ
Քանզի արդարեւ բարձրաձայն այս խոստովանութիւնը

ԲԱՆ ԺԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Պաղատում եմ քեզ, լոյսի՛ ճառագայթ, արքա՛ երկնաւոր,
Գովեալ անապատում, եւ անճառ որդիդ դու մեծ Աստծոյ.
Ականջ դիր դարձեալ եւ այժըմ ահա,
Բարձրեալ, բարեգութ, կեանքի ապաւեն,
Վիրաւորեալիս նուազաձայն հառաչանքներին:
Բ
Չի խօսուած երբէք, թէ քեզ աղաչեց աւազակներից խողխողուածը,
Քանզի կարկամած էր.
Ոչ էլ պաղատանքի ձայն արձակեց քո ետեւից,
Քանզի անկռինչ էր.
Կամ մատների շարժումով աղէտն ու վտանգը յայտնեց տեսողիդ,
Քանզի խորտակուած էր.
Ոչ էլ ողբագին արցունքներով լի աչքերը տնկեց բարերարիդ,
Քանզի վնասապարտ էր.
Եւ կամ միջնորդի բարեխօսութեամբ ողորմածիդ կամքը սիրաշահեց,
Քանզի լքուած էր.
Ոչ էլ ջախջախուած մարմնի արիւնով ներկուած հագուստները ցոյց տալով քեզ`
Գթածիդ սիրտը ճմլեց, քանզի յուսահատ էր.
Ոչ էլ հաստատուն ծնկներով` իբրեւ ոտքի գարշապարով` չընթացաւ,
Քանզի անկանգնելի էր.
Զի կիսամեռ ասել կենդանուն` հեռու չէ այնքան մեռելութիւնից:
Մանաւանդ որ խօսքով քո խրատուելուց,
Ողորմութեամբդ բարերարուելուց
Եւ քո փառքով լուսաւորուելուց յետոյ էլ դեռ

ԲԱՆ ԺԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արդ, նոյն ցաւագին հեծեծանքներով վշտահար սրտիս
Եւ բոլորովին տագնապած հոգուս տառապանքներով,
Այս անգամ դարձեա՛լ միեւնոյն ոճով դիմելով ես քեզ,
Ամենապարգեւ քո բարերարի գո՜ւթն եմ խնդրելու:
Պաղատում եմ իբրեւ մեռեալ` կենդանի անմահ Աստծուդ,
Փառքիդ հանդէպ իմ անարգութիւնը խոստովանելով,
Ինչպէս եւ քո բարութիւնն իմ չարութեան դիմաց.
Որոնցով յաղթուեցի ինքս, քան թէ բուժուեցի,
Ամաչեցի, քան թէ համարձակուեցի,
Ուխտակորոյսս ես եւ աւանդամոռաց:
Այն ոչխարի պէս, որին օրինակ է բերում առակն երկրորդ,
Ես էլ ծայրայեղ չափով մատնուած անզգայութեան
Ու մոլորուելով անմարդաբնակ լեռներում` երկար,
Եւ դեւերի հետ գազանաբարոյ վայրի կուռքերի մէջ թափառելով,
Առանց թեկուզ փոքր-ինչ հօտին մօտենալու,-
Չունէի լեզու, որով պատմէի ցաւերն իմ տանջող,
Ոչ էլ ձեռք, որի շարժուձեւերով համրերն են իրենց մտքերը յայտնում:
Իսկ դու, միա՜յն գովեալդ, սկսած նախնի սերունդներից մինչեւ այսօր,
Գտնելով եւ ինձ` մեղաւորիս էլ մոլորութեան մէջ անլոյս ու անել,
Ըստ գոչման առ քեզ մաղթանք երգողի




ԲԱՆ ԺԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, դո՛ւ միայն Աստուած երկնաւոր, բարձրեալ, բարեգործ.
Քոնն են զօրութիւնն ու ներողութիւնը,
Քոնն են բժշկութիւնն ու առատութիւնը,
Քոնն են պարգեւներն ու շնորհները ձրի,
Քոնն են քաւութիւնն ու պաշտպանութիւնը,
Քոնն են հնարքներն անիմանալի,
Քոնն են հրաշքներն անգտնելի,
Քոնն են չափերն անչափելի,
Դո՛ւ ես սկիզբն ու վերջը:
Սրտմտութեան խաւարը երբէք չի ստուերում լոյսը քո ողորմութեան,
Քանզի լինելով ինքդ մտքից վեր` զերծ ես դու նաեւ որեւէ ախտից:
Պատկեր ես դու անպարագիր` անկշռելի որքանութեամբ,
Ո՜վ անչափութիւն փառաց լայնութեան,
Անսահմանափակ ընդարձակութիւն հատու զօրութեան,
Անամփոփելի առաւելութիւն,
Անտկարանալի բարերարութիւն գթութեան:
Դու մահուան ստուերն, ըստ մարգարէի, այգաբացի ես փոխում,
Ինքնակամ իջար տարտարոսը դու` արգելուածների բանտն ստորերկրեայ,
Ուր աղօթքների դուռն անգամ փակ էր ամուր կողպեքով,
Խլելով նրանից այնտեղ վտարուած հոգիների կողոպուտը ողջ,
Յաղթական խօսքիդ հրամայող սրով
Սատակիչ մահուան կապը կտրեցիր
Եւ փարատեցիր երկիւղը

ԲԱՆ ԺԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Աղաչում եմ քեզ` վտանգուած, վշտոտ ու տխրաթախիծ տառապանքներով լի հոգիների խնամակալիդ,
Մի՛ աւելացնիր ցաւն իմ հեծութեան եւ մի՜ խոցիր ինձ` վիրաւորուածիս,
Մի՛ դատապարտիր պատժուածիս եւ մի՛ տանջիր չարչարուածիս,
Մի՛ գանակոծիր հարուածեալիս, մի՛ գլորիր ընկածիս,
Մի՛ կործանիր սայթաքեալիս, մի՛ հեռացնիր հեռացուածիս,
Մի՛ ամաչեցնի պատկառեալիս, մի՛ տարագրիր հալածուածիս,
Մի՛ կշտամբիր խրտնածիս, մի՛ խորտակիր ջախջախուածիս,
Մի՛ խռովիր վրդովեալիս, մի՛ ալեկոծիր փոթորկուածիս,
Մի՛ սասանիր դղրդուածիս, մի՛ շփոթիր մրրկեալիս,
Մի՛ կեղեքիր գիշատուածիս, մի՛ ջախջախիր փշրուածիս,
Մի՛ հոշոտիր մորմոքեալիս, մի՛ կուրացնի խաւարածիս,
Մի՛ զարհուրեցնիր ապշահարիս, մի՛ խորովիր խարշատուածիս,
Մի՛ մահացնիր հիւանդիս, մի՛ ծանրաբեռնիր տկարիս,
Մի՛ աւելացնիր անուր` կարկամած թիկունքիս,
Մի՛ բարդիր ողբեր դառն հեծեծանքիս,
Մի՛ ուժգնօրէն վարվիր հողիս հետ,
Մի՛ սաստկապէս` մոխրիս հետ,
Մի՛ անաչառօրէն` ստեղծուածիս հետ,
Մի՛ ահարկութեամբ` փոշուս հետ:
Բ
Մի՛ խստութեամբ ընդհարուիր

ԲԱՆ ԺԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արդ, ես ծնունդս մեղքի եւ մահացու երկունքի որդիս,
Արդարեւ պարտաւոր եմ մի օրուայ մէջ բիւր քանքարների տոյժը հատուցել:
Սակայն ոչ թէ մարդկային մտքի փոքրութեան համեմատ եմ ես ներումն հայցում,
Այլ փրկչիդ` Յիսուս Քրիստոսի աննուազելի լիութեան չափով եմ պաղատում մարդասիրութիւն:
Չկայի երբեմն, եւ ստեղծեցիր,
Ես աղաչեցի, եւ դու գոյացրիր,
Դեռ աշխարհ չեկած` տեսար դու ինձ,
Չէի յայտնուել, եւ դու գթացիր,
Չէի խնդրել ես` խնամարկեցիր,
Չէի բարձրացրել ձեռքս` նայեցիր,
Չէի պաղատել` եւ ողորմեցիր,
Չէի ձայն հանել, եւ դու լսեցիր,
Չէի հառաչել` եւ ունկնդրեցիր,
Գիտէիր, թէ ինչ կպատահի ինձ, եւ չանտեսեցիր,
Նախատես աչքով քո նկատեցիր չարագործութիւնը պատժապարտիս եւ յօրինեցիր ինձ:
Բ
Եւ արդ, ես, որ քո ստեղծածն եմ, քեզանով փրկուած
Եւ այնքան խնամօտ սիրովդ հոգացուած,-
Արա՛ դու այնպէս, որ չարահնար մեղքերի հարուածն ինձ դէպի կորուստ չտանի իսպառ:
Թող յամառութեան մառախուղը իմ` քո ներողութեան լոյսին չյաղթի,
Եւ ոչ էլ սրտիս կարծրութիւնը` քո երկայնամիտ համբերութեանը

ԲԱՆ ԺԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Ով դու, բարի կեանքի յուսատու ամենահայեաց տեսողութիւն,
Ուշք դիր ցաւագնած հոգուս հեծեծանքների բարձրաձայն աղաղակին,
Անհա՜ս մեծութիւն, անուն ահաւոր, բարբառ կենդանի,
Լուր ցանկալի, ճաշակ ախորժելի, կոչումն պաշտելի,
Բարութիւն խոստովանելի, ազդումն խնկելի,
Դաւանելի իսկութիւն, էութիւն փառատրելի, գոյութիւն օրհնաբանելի,
Ո՜վ դու Տէր Յիսուս, Հօրդ հետ գովուած ու երկրպագուած
Եւ սուրբ հոգուդ հետ բարձրացած ու հռչակուած,
Որ մարմնացար մեզ պէս ու մեզ համար,
Որպէսզի մեզ էլ անես քեզ համար ու քեզ նման,
Լոյս ամենայնի, համակ ողորմած, հզօր երկնային:
Եւ այժմ քայքայուած ու խորտակուած անօթն իմ հողեղէն
Աստուածօրէն հրաշակերտելով, աղաչում եմ, գթա՛ծ, նորոգիր նորէն:
Մեղքերով հնացած պատկերն իմ` քո ինձ տուած,
Հալելով կրկին քուրաների մէջ խօսքիդ կայծակով`
Պաղատում եմ քեզ, ձուլի՛ր վերստին:
Հոգիս պահպանող մարմնիս խորանի շինուածքը խախտուած` հանգստարանը քո,
Աղաչում եմ, ո՜վ բարերար, մաքրագործիր քեզ ի բնակութիւն:
Իմ չար գործերի փոխարէն մի՛ հատուցիր նոյնը դու




ԲԱՆ Ի ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՜ր անոխակալ եւ երկայնամիտ, ներող, բարեգութ, հզօր, ողորմած,
Ահա՛ ճշմարիտ են քո գործերը եւ դատաստաններդ խոստովանուած,
Եւ որոշումներդ վկայուած են, ո՜վ ծածկութիւնների տեսանո՛ղ:
Երեք երջանկայիշատակ երիտասարդների հետ,
Որոնք կիզանուտ բոցով փորձուեցին ու չվնասուեցին Բաբելոնի մէջ,
Նրանց թախծալից ե՜րգն եմ հառաչում.-
"Ես մեղանչեցի եւ անօրէն դարձա,
Ապստամբուեցի եւ պատուերներին քո չանսացի":
Մաքուր լինելով հանդերձ` այսպէս գոչեցին նրանք խոստովանաբար,
Իսկ ես, որ իսպառ մահապարտ եմ մի,
Ձայնակցելով նրանց այդ ողբերին,
Այս ողբերգութեանս դեռ ուրիշնե՜ր էլ պիտի աւելացնեմ ես` ամէն բանով մահապարտս,
Դանիելի հետ` երանելի եւ սուրբ մարգարէի,
Որը հարազատ ազգական էր քեզ եւ Հուդայի տան ընտիր շառաւիղ,
Նրա հաճելի եւ նուիրական պաղատանքների խօսքերն առնելով`
Իմ պատժապարտի հեծեծանքներով դեռ ուրիշնե՜ր էլ պիտի կրկնեմ ես:
Բ
Գիտակցելով մէկտեղ` անպատշաճ ընթացք ունեցայ,
Զարտուղելով շարունակ եւ դժնդակօրէն սխալուելով.
Եւ այսպէս` մեղանչեցի ես ամէն բանի մէջ

ԲԱՆ ԻԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ քանի որ ես ինքս ինձ անձամբ մատնեցի մահուան իմ ինքնագրութեամբ,
Ու չկանգնեցի երբէք ինչպէս մարդ` ոտքի,
Ոչ էլ ստացայ սիրտ բանականի,
Գրքի համաձայն,
Չթողի նախկին մեղանչումներն իմ ու չփոխուեցի,
Չընթացայ ուղիղ ճանապարհով ես,-
Ինչո՞ւ խաւարի հետքերը խոտոր ցոյց չտամ ես այս խօսքիս սկզբում:
Ուստի նախընթաց խօսքերի իմաստն ու ձեւն անփոփոխ պահելով, այստեղ,
Ըստ այդմ պիտի ես խոստովանեմ
Մնացած բոլոր չարութիւններս` յաջորդ տողերով:
Բ
Արժանապատիժ ժանտագործս օտար`
Գունդը Բելիարի աճեցրի անսաստ իմ ընթացքով:
Ճարպիկ, խաբեբայ եւ գարշօրէն պարող դեւերի համար
Կաքաւումներ, կայթեր, ցոյցեր ու վազքեր պատրաստեցի ես իմ ծուլութեամբ,
Եւ ընդունեցի դահիճներից այդ կործանուած`
Հարուածներ գաղտնի եւ խոցեր անյայտ:
Քրիստոսի խաչով չհալածեցի ես այդ վտարուածներին,
Այլ առաւել եւս զօրացրի նրանց:
Հեգ ողորմելուս անօրէնութեան հետեւանքով
Հայհոյւում է Յիսուսիդ անունն այսականների մէջ,
Ինչպէս մի ժամանակ հեթանոսների մէջ`
Իսրայէլի պատճառով:
Ես ինքս իմ ձեռքով տնկեցի

ԲԱՆ ԻԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Նախատուած անձիս կշտամբանքների շարքը նոյն ձեւով ու պատկերներով
Պիտի կրկնեմ ես այստեղ վերստին նոր-նոր բարդութեամբ.
Կսկծեցուցիչ դառն այս խօսքերիս դատակնիքը յանդիմանական
Ամենագէտը թերեւս համարի ճիշտ խոստովանանք
Իմ բոլոր գաղտնի եւ չար գործերի:
Բ
Խօսուն մի ձի եմ ես, կարծրերախ, սանձակոտոր եւ ապերասան,
Հովանակ անհամբոյր, վայրենի եւ անկրթական,
Երինջ խրտչող, անուղղայ եւ անվարժական,
Մարդ մոլեգին, տարագրուած եւ կորստական,
Մանուկ մեղաւոր, անխրատ եւ թափառական,
Տնտես մահապարտ, տարտամ եւ անգործնական,
Բանական անասնաբարո, գազանացեալ եւ անմաքրական,
Ձիթենի լքուած, անպտուղ եւ կործանական,
Մարմին` հոգիս տրտմեցնող, դատող ու տանջողական,
Խոցուած եմ անբուժելի, անխնամ եւ անկանգնական,
Վատնուած եւ անգտնելի ոսկի շարոց եմ կայսերական,
Ծառայ եմ սխալական, փախստական եւ թշուառական:
Գ
Եւ այսպէս, ահա, ես ինքս իմ դէմ եղա կամովին անձնամատ սաստիկ եւ մարմնակործան,
Հոգեկորոյս եւ միշտ մտախաբ,
Կամակոր իսկական եւ սրտաբեկ,
Ուշագնաց եւ խելակորոյս,
Զգայազուրկ

ԲԱՆ ԻԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Նախատուած անձիս կշտամբանքների շարքը նոյն ձեւով ու պատկերներով
Պիտի կրկնեմ ես այստեղ վերստին նոր-նոր բարդութեամբ.
Կսկծեցուցիչ դառն այս խօսքերիս դատակնիքը յանդիմանական
Ամենագէտը թերեւս համարի ճիշտ խոստովանանք
Իմ բոլոր գաղտնի եւ չար գործերի:

Բ
Խօսուն մի ձի եմ ես, կարծրերախ, սանձակոտոր եւ ապերասան,
Հովանակ անհամբոյր, վայրենի եւ անկրթական,
Երինջ խրտչող, անուղղայ եւ անվարժական,
Մարդ մոլեգին, տարագրուած եւ կորստական,
Մանուկ մեղաւոր, անխրատ եւ թափառական,
Տնտես մահապարտ, տարտամ եւ անգործնական,
Բանական անասնաբարո, գազանացեալ եւ անմաքրական,
Ձիթենի լքուած, անպտուղ եւ կործանական,
Մարմին` հոգիս տրտմեցնող, դատող ու տանջողական,
Խոցուած եմ անբուժելի, անխնամ եւ անկանգնական,
Վատնուած եւ անգտնելի ոսկի շարոց եմ կայսերական,
Ծառայ եմ սխալական, փախստական եւ թշուառական:

Գ
Եւ այսպէս, ահա, ես ինքս իմ դէմ եղա կամովին անձնամատ սաստիկ եւ մարմնակործան,
Հոգեկորոյս եւ միշտ մտախաբ,
Կամակոր իսկական եւ սրտաբեկ,
Ուշագնաց եւ խելակորոյս,
Զգայազուրկ

 

ԲԱՆ ԻԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՜ր, Աստուած ամենայնի եւ զօրաւոր ամէն բանում,
Տէ՜ր անպարագիր եւ անվայրափակ,
Բոլո՜ր իսկութեամբդ ամէնքին մօտիկ,
Ամէնուր ես դու, եւ չկայ ոչ մի սահման առանց քեզ:
Չես երեւում երբէք, բայց առանց լոյսիդ չի տեսնւում ոչինչ,
Ո՜վ ահաւոր փառք եւ անհաս անուն,
Մեծութեան կոչում, ձայն անբաւելի,
Իսկութիւն անքնին, անմատչելի հեռաւոր եւ անընդմիջելի մերձաւոր,
Տեսնող` հեծութեան եւ նկատիչ` թշուառութեան,
Տխրութեան այցելու եւ ամենաբոյժ հնար` անճարութեան,
Հայր գթութեան, ծագող ողորմութեան եւ Աստուա՜ծ մխիթարութեան:

Բ
Տէ՜ր, ողորմութեամբ նայիր բազմավտանգ ախտերի դառնավիշտ իմ պատկերին,
Որ քո հանդէպ եմ տածում ահա:
Կարեկից եղիր ինձ բժշկապէս եւ ոչ թէ որպէս քննիչ-դատաւոր:
Արդարեւ մեծ է տագնապն այս ցաւատանջ տարակուսանքի եւ վարանման,
Երբ մեղքով է տարուած մարմինն ամբողջովին,
Իսկ հոգին չի մեկուսացած չար գործերից,
Երբ զգայարանքները կապկապուած են մոլորութիւնների սովորութեամբ,
Եւ զանգուածը շաղախուած է մահացու կրքերով.
Երբ սրտի զգայութիւնը խայթերո՜վ է




ԲԱՆ ԻԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, ի՞նչ բաների արժանի համարելով ինքս ինձ, մօտենամ ես քեզ աղերսելու,
Արքայությա՞ն, որից վրիպեցի,
Թէ՞ վայելուչ փառքիդ, որից զրկուեցի,
Թէ՞ անմահ կեանքիդ, որից վտարուեցի,
Թէ՞ պարակցութեանը հրեշտակների, որից տրոհուեցի,
Թէ՞ արդարների մասնակցութեանը, որից ջոկուեցի,
Թէ՞ ուռն լինելու կենդանի որթի, որից պոկուեցի,
Թէ՞ ոստը բերկրութեան ծառի, որից գօսացայ,
Թէ՞ ծաղիկը փառքի շնորհի, որից թափուեցի,
Թէ՞ ժառանգաւորն պանծանաց, որից կորացայ,
Թէ՞ հայրական հարազատ գրկին, որից դուրս ընկայ:

Բ
Լուսեղէն զգեստո՞վ պարծենամ, որից մերկացայ,
Թէ՞ ստացողի դարձին յուսամ ես, որից խորթացայ,
Ըղձալի լոյսի՞ն դիմեմ ես արդեօք, որից մեկնեցի,
Թէ՞ ոսկորներին յօդուեմ Յիսուսի, որից մերժուեցի,
Նրա թեւերի՞ն մօտենամ, որից օտարացայ,
Թէ՞ ապաւէնին ապաստանեմ ես, որից զատուեցի,
Նորոգությա՞նը յուսամ փրկարար, որից մահացայ,
Թէ՞ զուարթարար զգաստութեանը, որից լքուեցի,
Կամ ուխտադրական կենաց կանոնին, որից փոխուեցի,
Թէ՞ հաստատական օրինադրութեան, որից սահեցի,
Անշարժ

ԲԱՆ ԻԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ քանզի նախորդ իմ ողբերի մէջ ես մասամբ միայն նկարագրեցի
Մէկը միւսից ծանր ու գերազանց մեղքերն իմ այնքա՜ն,
Որոնց գերին է դարձել վշտակիր եւ թշուառ հոգիս,-
Ուստի ես պիտի փոխեմ իմ խօսքի եղանակն հիմա,
Բայց ո՛չ աւաղանքն իմ աղէտների:

Բ
Կեանքըս ինձ համար նման է սաստիկ ծփացող ծովի,
Ուր հոգիս, մարմնիս շինուածքով` իբրեւ նաւակում,
Իրար վրայ խուժող անթիւ, անհամար ալիքներից
Տարուբերւում է միշտ այս աշխարհում:
Եսային եւս այս օրինակով պատկերացրեց
Երուսաղէմի հախուռն ու հանկարծադէպ քանդումը պարսիկ հրոսակներից,
Որ եւ սխալ չի լինի համեմատել իմ հոգեւոր խորտակման հետ:
Մինչ ես չւում էի անհոգ անտարակոյս վստահութեամբ,
Հազիւ թէ մտքիցն իմ անցկացնելով դոյզն-ինչ կասկածանք ինչ-որ արկածի
Փոքր այն միջոցին հանգստի միջեւ եւ աշխատութեան,
Իբրեւ թէ արդէն նաւահանգիստը հասած լինէի,-
Եւ ահա, ամառուան մէջ ձմեռն յանկարծահաս` հողմով իր բքաբեր
Երեքալեան ուժգին բախումով խաղաղութիւնը խռովեց հանկարծ:
Խորտակուեց նաւը` վայրագ ալիքների բախումից.
Թիակների կազմուածքը

ԲԱՆ ԻԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ նրանց հետ, որոնք ողբագին եղանակների
Համաձայն խօսքեր են շարահարում, յօրինում յարմար,
Ամէն մի տողի վերջում միեւնոյն գիրը դնելով,
Որով արտասուք հոսեցնելու չափ մորմոքեցուցիչ
Առաւել սաստիկ ու սուր են ճմլում սրտի ցաւերը,-
Ուստի ես ինքս գլուխն անցած այժմ այդպիսիների,
Որոնք լալագին բանաստեղծութիւն են եղանակում,
Նրանց ողբաձայն հեծեծանքներով վշտակիր հոգիս եմ պարզում ահա,
Որը չի մեռել դեռ բոլորովին աշխարհի համար,
Ոչ էլ իսկապէս կենդանի է նա Աստծոյ համար.
Ոչ իսկապէս ջերմ, ոչ էլ ցուրտ իրօք,-
Ըստ աւետարանչի առակի` գրած իր յայտնութեան մէջ,-
Որը երիցս ատելի է երրեակ տէրութեանն ու ամենատես արարչութեանը:
Այս է եղանակն ամենայարմար` թախծութիւնը մեր նկարագրելու,
Հանգաւորելով իւրաքանչիւր տող,
Որով եւ հոգու յոյզերը տխուր ե՛ւս առաւել են հնչում սրտառուչ:

Բ
Դրամական պարտքն ուրանալով, ես վատս, յիրաւի,
Գործովս անարժան մատնուել եմ վաղ տոյժ ու տուգանքի.
Կրկնայանցագործ վատնիչս կորած` գանձին արքունի,
Որ մեծ Աստծոյ հաշիւ պէտք է տայ եւ

ԲԱՆ ԻԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Քանզի ողբաձայն բանաստեղծութեան հետ վերընծայեցի ե՛ւ չափական խօսք,
Հիւսեցի կական ու կողկողագին հառաչ-հեծութիւն,
Դառնաթախիծ լաց, արտասվագին երգ,-
Այժմ վերստին պիտի սկսեմ պաղատանքներն իմ
Խոստովանօրէն եւ զղջողաբար, բարբառելով բաց
Ու մերկանալով ծածուկն ու գաղտնին:
Որպէսզի սկիզբն ամէն մի տողի, ինչպէս եւ վերջը միեւնոյն բառի կրկնութեամբ,
Այս թախանձալից եւ նմանաձայն աղօթքը այստեղ ես պիտի դնեմ,
Որ խոնարհութիւն է հոգեկեցոյց:

Բ
Մեղա՜յ ես Մեծիդ բարերարութեանն, անարգս` մեղա՜յ.
Մեղա՜յ ծագումիդ ճառագայթների, խաւարս մեղա՜յ.
Մեղա՜յ շնորհիդ երախտիքներին, արդարեւ մեղա՜յ.
Մեղա՜յ երկնային գթառատ լոյսիդ, յայտնապէս մեղա՜յ.
Մեղա՜յ ոչնչից կեանք ստեղծողիդ, ստուգիւ մեղա՜յ.
Մեղա՜յ գերագոյն գոգիդ գրգրալիր, անսահման մեղա՜յ.
Մեղա՜յ աննուազ լոյսիդ վայելմանն, նենգողս մեղա՜յ.
Մեղա՜յ ճաշակմանն անճառ քո կենաց, բիւր անգամ մեղա՜յ.
Մեղա՜յ միշտ անհաս քո պարգեւներին, հանապազ մեղա՜յ.
Մեղա՜յ քո գովեալ մարմնին Աստծոյ, մահու չափ մեղա՜յ.
Մեղա՜յ արարչիդ պաշտելի

ԲԱՆ ԻԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ո՞ր մեղքերս յայտնեմ եւ կամ որո՞նք մատնացոյց անեմ,
Ո՞րպիսիների մասին ես խօսեմ.
Ո՞րքան ծածուկ յանցանքներ մերկացնեմ կամ որո՞նք խոստովանեմ,-
Ներկայիննե՞րը, որոնք արդէն ունեմ,
Թէ՞ անցեալինները, որոնք կուտակեցի.
Գալիքնե՞րը, որոնցից վախենում եմ,
Թէ՞ գայթումներս բազում, որոնք ինձ գլորեցին.
Փո՞քրն իմ կարծիքով, որը սակայն մեծ է համարում Աստուած,
Թէ՞ անմարմինը, որն յիշատակել մինչեւ իսկ չարժէ,
Քի՞չը, որ շատ է, թէ՞ թեթեւները, որոնք ծանր են ու խիստ.
Հոգեկան կրքե՞րը կորստաբեր, թէ՞ մարմնական ախտերն սպանիչ.
Հեշտառիթնե՞րն սկզբում, թէ՞ վերջում վնասողները,
Աներեւոյթնե՞րը, թէ՞ տեսանելիները.
Ձեռքով շոշափուողնե՞րը, թէ՞ հեռուից շնչողները.
Լայնակի դիւրին խածոտողնե՞րը, թէ՞ երկարօրէն արձակուած նետերը.
Խոր խոցողնե՞րը, թէ՞ յայտ¬յանդիման սպառողները.
Պոռնկությո՞ւնը բազմագլխեան, թէ՞ հիւանդութիւնն անբժշկելի.
Չարի պարարո՞ւմը մարմնովս, թէ՞ բարուն սովելը հոգովս.
Աստծոյ համար անախորժներին տածած խնամքնե՞րս,
Թէ՞ բռնադատման պարանով ձգուելս

ԲԱՆ ԻԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Դո՛ւ ես բարիքի սկիզբը միայն,
Գթութիւն անճառ, որդիդ բարձրեալ միակ Աստծոյ,
Որ ամբողջ օրը արիր մեզ համար ներման փրկարան,
Եւ ո՛չ կորստեան դատապարտարան,
Օրուայ չարը փոխարկելով ինձ համար յոյսի աւետման:
Բժիշկ ախտաւորիս,
Հովիւ մոլորեալ ոչխարիս,
Տէր` քեզ ապաւինած ծառայիս,
Գինի անապակ` մեծապէս տրտմածիս,
Դեղ-սպեղանի` վիրաւորուածիս,
Ազատութիւն` մեղքով գրաւուածիս,
Բարի օրհնութիւն` մերժուածիս,
Շնորհաց կնիք` արհամարհուածիս,
Կոչումի օծումն` կողոպտուածիս,
Կանգնումն կրկին` կործանուածիս,
Պատսպարան հզօր` գլորուածիս,
Օժանդակդ վեհ` սայթաքածիս,
Դուռ բարձրադիր` տարակուսածիս,
Սանդուղ երանութեան` եղկելիիս,
Ճանապարհ ուղիղ` մոլորուածիս,
Թագաւոր ներող` պարտուածիս,
Քաղցր յուսադրութիւն` լքուածիս,
Կեանքի ձեռնտու` վտարուածիս,

Բ
Դո՛ւ միայն ես մեծ եւ ամէնառատ, որ քո լիուլի բարիքների մէջ`
Աւելի, քան մենք հասկանում ենք եւ խնդրում,
Սահմանում ես ու միշտ հեղում, ըստ Պօղոսի գոհաբանութեան:
Քանզի դո՛ւ պատուիրեցիր, որ վաղորդայնից մինչեւ արեւամուտ




ԲԱՆ Լ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, թող ճշմարտուի քո խօսքը, ողորմած Աստուած դու բոլորի,
Ներող եւ օրհնեալ` այն մեղաւորի մասին,
Որը մի օրում բազմաթիւ անգամ գայթելով` վերջապէս դարձի կգայ զղջացած,
Թեկուզ այդ լինի իր վերջին շնչում
Եւ կամ չարութիւն գործած միջոցին:
Մանաւանդ որ դժնեայ կցորդս այս անձնիշխանական`
Մի մարտիկ է միշտ, խաբող շողոքորթ, ստութեան յարած,
Ըստ առակողի` հողմեր արածող,
Դժվարբռնելի փախչող` հաստողից,
Որսողին գերի` մոլեկան մարմնիս,
Ներհակ տնկակից, որի պատճառած վարանումների
Որքանութիւնը դո՛ւ գիտես միայն:
Սակայն մեղքերին յաջորդում են խիստ յուսահատական եւ տաժանակոծ,
Բազմավաղելի յո՜յժ ողորմագին բարձրաձայն ողբեր,
Արցունքով գրուած եւ ի գութ շարժող թառանչներ թշուառ,
Որոնք մեղքերով տագնապողը, Տէ՜ր, տարածում է քո առջեւ ամօթահար:

Բ
Եւ որպէսզի կրկնաբանութիւնս շատախօսութեան չհասնի
Ու չդառնայ աւելի ողբալի, քան այս,
Ասեմ, թէ նա արքայութիւն չէ, որ համարձակւում է խնդրել քեզանից,
Այլ միայն թեթեւացում տանջանքների.
Ոչ թէ կյուսայ բնակուել լոյսի մէջ

ԲԱՆ ԼԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ այսպէս ահա սաստկացրի ես ինձ անսփոփելի ցաւ պատճառող կրքերս,
Ողբալով երկար ե՛ւ հեծեծագին, ե՛ւ մեծահառաչ,
Որ դու, ողորմա՜ծ, սկզբնահայրդ անյայտ ու ծածուկ մեղքերի խոստովանութեան,
Որդիդ կենդանի Աստծոյ, Տէր Յիսուս Քրիստոս,
Քաղցրությա՜մբ նայես քաւելու համար.
Արդարեւ կարող ես դու եւ ձեռնհաս ես ճշմարտապէս,
Եթէ կամենաս` հնարներ ունես դու.
Ինչքան որ կամենում ես, այնքան էլ կարողանում ես,
Հարստանում ես դու մեծապէս` տալով, քան թէ առնելով,
Բազմանում են գանձերդ ցրուելով, քան թէ հաւաքելով,
Շատանում է ստացուածքդ սփռելով, քան թէ խնայելով,
Դիզւում են պաշարներդ տարածելով, քան թէ ամբարուելով,
Հաւատալով այսպէս այս բոլորին` յոյս ունեմ ես,
Թէ փրկութեան ե՜լք կգտնեմ քեզանով:
Հաւատում եմ անարգս պատուականի հետ,
Եւ յոյս ունեմ ես Աբրահամի հետ եւ Աննայի.
Զի մէկը հաւատաց քո խօսքին, եւ միւսը քահանայապետի ձայնին անսաց:
Ուստի եւ մէկը խոր ծերութեան մէջ դարձաւ անհամար որդիների հայր,
Յուսալով, թէ պիտի կարողանար Սառայի արգանդն ամուլ ու զառամ`
Բազում

ԲԱՆ ԼԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ես հետինս վերոյիշեալ արժանաւորներից,
Պատժապարտների կարգը արդարեւ դասելով ինքս ինձ,
Ողորմութիւն եմ խնդրում քեզանից բոլորի աղերս-աղօթքների հետ`
Նկունների հետ եւ անհամարձակների,
Տկարների հետ եւ փոքրիկների,
Ընկածների հետ եւ արհամարհուածների,
Տարագրուածների հետ եւ դէպի քեզ դարձածների,
Երկմիտների հետ եւ աներկմիտների,
Կործանուածների հետ եւ վերականգնածների,
Ընկճուածների հետ եւ հաստատուածների,
Գլորուածների հետ եւ կանգնածների,
Մերժուածների հետ եւ ընդունուածների,
Ատուածների հետ եւ կոչուածների,
Ապշածների հետ եւ զգաստների,
Անառակների հետ եւ զսպուածների,
Հեռացածների հետ եւ մօտեցածների,
Հերքուածների հետ եւ սիրուածների,
Ամօթահարների հետ եւ զուարթացածների
Եւ ամաչկոտների ու խնդամիտների հետ:
Սակայն ես այստեղ կպատմեմ դարձեալ ոչ թէ մեղքերը Երուսաղէմի,
Ըստ մարգարէի հրամանառութեան իր նախնի ժողովրդի վերաբերեալ,
Կամ Յակոբի տան գործերն անօրէն -
Այլ պիտի գամ յայտնելու իմ մեղքերը,
Քանզի իմ մահուան աղէտի վրայ աւա՜ղ ասելով

ԲԱՆ ԼԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բանաստեղծութիւնս այս պաշտամունքի,
Որ հոգուս բերքից նուիրում եմ քեզ, օրհնեա՜լ բարեգութ,
Խառնի՛ր, կցելով հաւասարապէս խնկազգեստների նուիրումներին,
Բարեպաշտ կնոջ` Մարիամի իւղի հետ անուշահոտ:
Հաւասարելով նոյն այն երջանիկ պոռնիկների հետ,
Որոնց յարգանքով յաւերժահրաշ ընդունեցիր դու,-
Թող որ մեծապէս պարարուես եւ իմ նուաստ խօսքերով,
Անհասանելի եւ բարեբանեալ բարձրեալիդ գլխին տեղ տալով նրանց,
Զերծ սաղմոսողի բամբասանքներից, որ ասում է, թէ`
"Մեղաւորի իւղը թող չօծի վարսագեղ գագաթը":

Բ
Այլ արա՛ այնպէս, որ զօրեղացած կրկնակի չափով
Բուրումն այս գրքիս խոստովանութեան ազդի շատերին,
Նման համասփիւռ, ամենատարած տանն աշխարհալիր,
Եւ լինի նրանց յիշատակի պէս անմոռանալի:
Դու նոյն այն տէրն ես, որ զգաստացրիր կանանց մեղաւոր եւ չարախորհուրդ,
Որոնց այլաբանական նմանութիւնն էր վարքը մարգարէի,
Որ ճշմարտատիպ քո պատկերի պէս կերպաւորեցիր.
Առաջ նրա՛նց մէջ այն անճառօրէն տպաւորելով`
Ծայրագոյն շնորհիդ կատարումը դու ինձ ցոյց տուեեք էքցիր:
Անասուններին որպէս

ԲԱՆ ԼԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Սրանք են ահա իմ թշուառացած շնչի իղձերը եւ դաւանանքներս քեզ յարմարական,
Քեզ, որ ամէն ինչ բովանդակում ես խօսքով,
Տէ՛ր Աստուած,
Ինչ որ ճառել եմ նախորդում` այստեղ պարզեմ պիտի ես երկրորդ անգամ:
Իսկ խուռն բազմութեան առջեւ գրաւոր բեմախօսութիւն
Կամ ժողովրդին մեկնաբանումներ անելու համար
Այս աղերսական աղօթքները ես նուէր բերեցի,
Որոնք հետեւեալ գոհաբանական տողերի մէջ եմ շարադրել ահա.-

Բ
Աղաչում եմ անփոփոխելի եւ ամենազօր տէրութեանը հզօր հոգուդ,
Ուղարկիր ցողը քո քաղցրութեան եւ բարեգործի՛ր,
Դրոշմելով հոգուս եւ զգայութիւններիս իշխող իմ մտքում
Ամենալից շնորհը քո բազմապարգեւ ողորմութեան:
Հերկի՛ր մարմնեղէն կարծրացած սրտիս բանական անդաստանը,
Որ կարող լինի պտղաբերելու սերմդ հոգեւոր:
Խոստովանում ենք` քո ամէնիմաստ էութեամբ է, որ
Ծաղկում են մեր մէջ, աճում-ուռճանում պարգեւներն ամէն:
Դո՛ւ ես ձեռնադրում առաքեալներին ու մարգարէներին ներշնչում,
Ուսուցանում ես վարդապետներին ու համրերին խօսեցնում,
Բացում խուլերի ականջները փակ:
Ազգակիցը

ԲԱՆ ԼԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արդ, Տէ՜ր զօրութեանց, մեծութիւն ահեղ,
Անտարակոյս տեսողութիւն, կամք ամենաընդարձակ, առատությո՛ւն անպակաս.
Ո՞վ կկարողանայ պարերգութեան հանդէսով պատուել ցողի մէկ կաթիլը քո բարութեան,
Դո՛ւ, որ հետամուտ ես միշտ միջոցներ գտնել իմ փրկութեան համար:
Եւ դեռ աւելին պիտի գրեմ, որպէսզի պատմուի գալոց:
Հրեշտակասէր չանուանուեցիր դու, որ հիմնեցիր պետութիւնները նրանց:
Ոչ էլ ասացիր երբեւիցէ, թէ սիրում ես երկինքն իր ջահերով,
Որոնք քո մատներով յօրինեցիր դու.
Այլ ի պատիւ քեզ` մեծագոյն գովութեան արժանի` մարդասիրութիւնը գերադասեցիր,
Որով կրկնակի՛ մեծացրիր դու քո անունը անճառ սոսկալի խորհուրդներով:
Լուսակերպարան երկրայիններին այն` սպասաւորներ կոչեցիր
Եւ յատուկ մատակարարումների վերակացուներ.
Իսկ երկրածիններիս մահկանացու`
Պերճացրիր դու տիրական եւ աստուածային քո պաշտելի անուամբ.
Ամէն սահմանից, կշռից ու չափից վեր քո ծայրագոյն բարութեան մաքուր ծորումի համար
Կտակներ անթիւ եւ անբաւ ճառեր յօրինուեցին քեզ:
Դու եւս, մէկն աստուածային էութիւնից, մարդանալով

ԲԱՆ ԼԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Որքան էլ շատ լինեն մեղքերս,
Շնորհիդ փրկարար արդիւնքներն անթիւ
Եւ հանդիսադրումն այն չարչարանքների, որոնք յանձն առար`
Գերազանցում են նրանց միշտ իրենց առաւելութեամբ:
Հոգիներն համայն իր մէջ ամփոփող աջդ արարչագործ
Մահուան գործիքի` Խաչի նշանի վրայ գամեցիր,
Որպէսզի կամքիդ դէմ երկարող ձեռքս թուլացնես:
Համընթաց քո զոյգ ոտքերդ ազատարար
Իմ անսանձութեան պատճառով պատժարանի փայտին կպցրիր,
Որպէսզի զսպէս դու գթածաբար վայրագութիւնը փախչող թշուառիս:

Բ
Չհրամայեցիր, որ քո օրհնեալ գագաթը կռփողների ձեռքը գոսանար,
Դու, որ քարերի կարծրութիւնը ճեղքեցիր,-
Որպէսզի այդ օրինակով` եւ ի՛նձ ներելդ կանխաւ աւետես:
Քեզ` խոստովանուած Աստծուդ գանող անպիտաններին չսպառնացիր,
Դու, որ արուսեակը մթնացրիր-
Որ մահացածիս բարութեամբ հանդերձ հանգիստ շնորհես:
Հայհոյիչների չարախօս բերանը չչորացրիր,
Դու, որ լուսնի պատկերը արեան երանգով գունաւորեցիր,-
Որպէսզի քեզ գովելու համար անհամարձակ լեզուս զօրացնես:
Չսաստեցիր քեզ նախատողների մոլեգնութիւնը,
Դու, որ տարերքն




ԲԱՆ ԼԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, թէպէտեւ իմ բարու համար քո ինձ շնորհած վերոյիշեալ պարգեւներից
Շատ քչերն այստեղ ես գրի առա,
Ո՜վ ամենագութ բարերար, գովեալ եւ ամենազօր,
Բայց եւ այնպէս` նրանք արքայազուններ են եւ ինքնակալ իշխաններ,
Զօրութեան որդիներ են նրանք եւ վեհածիններ մեծափառ, լուսանորոգ եւ հրաշապատիւ,
Որոնք հռչակուած են բարձր բռնած յաղթական դրոշներով` պսակապաճոյճ գեղազարդուած,
Բերելով իրենց հետ անթիւ օրհնաբան, քաղցրահամբոյր եւ հեզ,
Երջանիկ խաղաղասէր եւ աստուածահաճո պետութիւնները այն վերին նահանգների,
Որոնց վերաբերմամբ աղօթեց մարգարէն` ասելով.
"Տէ՜ր, զօրութիւններդ արթնացրու եւ մեզ փրկելու փութա՛",
Դրանք աւելի զօրաւոր են հալածելու մեր մեղքերը
Եւ հալելու ու հեռացնելու կարկուտն անյուսութեան,
Քան թէ զօրապետը նախամարտիկ` երկնային պարի -
Գիշերավարը այն խաւարասէր, որը առաջին հակառակորդն էր բարի Աստծուն:
Անհնար է թուել այն բոլոր շնորհները, որոնք բարձրեալի կողմից
Անձրեւեցին տկարիս, թշնամուս եւ ապերախտ ծառայիս վրայ:
Իսկ եթէ ոք համարձակուի խօսել կարողանալ

ԲԱՆ ԼԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Ինչպէս որ նախորդ գլուխներից մէկում գրութեան առայ
Մարմնական անդամների օրէնքի արգասիք համարուող
Մեղանչանքների այն խաւարային գլխաւոր ծնունդները,
Որոնք տիրեցին մահուան ժառանգորդիս,-
Այդպէս էլ եւ այժըմ, այստեղ, հետեւեալ խօսքերիս կարգին
Պիտի յիշատակեմ ես փոքր ի շատե,
Ինչպէս անսահման ծովի ջրերից մի կաթիլ առած`
Հոգեւոր կեանքի այն օրէնքները,
Որոնք լուսածնունդներին ազատագրում են
Յիսուս Քրիստոսով:

Բ
Կայսերական են ոմանք արդարեւ, բազմած բարձր գահի վրայ,
Եւ շնորհների պաշարով լցուած ու հարստացած:-
Թագաւորն իր սիրելիներով,
Արքան իր պատուաւորներով,
Պսակաւորն իր իշխաններով,
Բարեհռչակուածն իր համբաւներով,
Յաղթողն իր փողերով,
Զօրավարն իր մարտիկներով,
Գովեալն իր փառքով,
Փեսան իր պարաւորներով,
Դշխոն իր օրիորդներով,
Փեսաւերն իր հանդերձանքներով,
Ազատութիւնն իր շնորհներով,
Խոստովանութիւնն իր քաւութիւնով,
Օգնութիւնն իր ձեռքով,
Պահպանութիւնն իր աջով,
Պարգեւն իր զարդով,
Կենաց նշանն իր ամրութիւնով,
Կնիքն իր նկարագրով,

ԲԱՆ ԼԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ քանզի թողի կերպըս առաջին դեւի թելադրանքով
Եւ կորցրի իսպառ իմ ծուլութեամբ,-
Ուստի այժմ իմ մէջ ցոյց պիտի տամես կերպարանքը հին.
Դառն ու թախծալից հոգու հեծութեամբ
Անաչառ խայտառակումով, հրապարակօրէն,
Հաւաքուած անթիւ եւ ամէն ազգի բազմութիւնների
Վերապատմեմ ես պիտի բարձրաձայն եւ մեծաբարբառ աղաղակելով:

Բ
Շնչաւոր մի մատեան եմ ես, որն ունի իր մէջ
Ներսից ու դրսից ողբեր ու վայերեւ ձայներ տխուր,
Իսկ եւ իսկ նման Եզեկիէլի տեսլի տոմարին:-
Քաղաք անպատուար եւ անմահարձան,
Տուն` դռան ամուր փականքներից զուրկ,
Աղ` միայն տեսքով, այլ ոչ թէ համով,
Ջուր աղի, անախորժ` ծարաւների համար,
Գետին` անօգուտ` հողագործութեան,
Դաշտ լքուած` հեղեղավայր կնիւնի,
Անդաստան` խոպանացած եւ տատասկաբեր,
Աստուածախնամ հողս հոգեւոր, որ բանսարկուի պատրանքներո՜վ մշակուեցի,
Իւղընձիւղ փայտ եմ պտղակորոյս,
Հատանելի մի ծառ ունայնաբոյս,
Կրկնամեռ խօսուն մի տունկ եմ անյոյս,
Ամբողջովին շիջած ճրագարան անլոյս:

Գ
Այժմ վերստին սոյն նմանութեամբ
Այլ աւաղական բազում

 

ԲԱՆ Խ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Ամենակալ Աստուած բարերար, ստեղծո՛ղ բոլորի,
Ունկնդրի՛ր հառաչանքներիս ձայնին տագնապայոյզ.
Եւ ինձ ապագայ կասկածանքների երկիւղից փրկի՛ր,
Կարող զօրութեամբդ ինձ ազատելով մեղքի պարտքերից,
Քանզի քո անբաւ մեծութեամբ եւ իմաստութեամբ անհուն`
Հնարաւոր է քեզ մօտ ամէն ինչ:

Բ
Եւ քանզի հեռուից տեսնելով հոգուս աչքերով ահա
Ահաւորափայլ հանդէսը քո հանդերձեալ դատաստանի,
Նկատում եմ ես արդէն կանխապէս
Ցերեկը լուսաւոր ու յուսալից` սրբերի համար,
Եւ օրը խաւար` պատժապարտիս պատուհասի համար
Ուստի եւ չկայ ոչինչ, որ լինի փախուստիս համար ապաստանարան.
Ո՛չ անդունդները խորունկ եւ ո՛չ վիհերն անտակ,
Ո՛չ լեռները բարձրաբերձ եւ ո՛չ քարանձաւները,
Ո՛չ ժայռերը կարծրակուռ, ո՛չ էլ ծործոր ու ծերպ,
Ո՛չ փապարները փոսաւոր եւ ո՛չ հոսանքը հեղեղների,
Ո՛չ բաւիղները խորշերի, ո՛չ շտեմարանները յարկերի,
Ո՛չ թաքստոցները սենեակների, ո՛չ էլ ծմակները հովիտների,
Ո՛չ ծործորները դժվարանց, ո՛չ բլուրները բազմակուտակ.
Ո՛չ քամիները մեծաշունչ, եւ ո՛չ ծովերն անծայր,
Ո՛չ հորձանքները

ԲԱՆ ԽԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Որդի՛ կենդանի Աստծոյ, ամէնօրհնեա՛լ,
Անքնին ծնունդ դու ահաւոր հօր,
Քեզ համար չկայ ոչինչ անհնար ու անկարելի:
Երբ ողորմութեանդ փառքի անստուեր ճաճանչները ծագեն,
Կհալուեն մեղքերը, կհալածուեն դեւերն ու կջնջուեն յանցանքները,
Կխզուեն կապանքները, կխորտակուեն շղթաները,
Կկենդանանան մեռեալները, կբուժուեն զարկուածները,
Եւ վէրքերը կառողջանան.
Կվերանան ապականութիւնները, տեղի կտան տխրութիւնները,
Կնահանջեն հեծութիւնները, կփախչի խաւարն, ու մէգը կմեկնի,
Կցրուի մառախուղն, ու մռայլը կփարատուի.
Կսպառուի աղջամուղջը, կվերանայ մութն, ու գիշերը կանցնի,
Տագնապը կտարագրուի, կչքանան չարիքները,
Յուսահատութիւնները կհալածուեն,
Եւ կթագաւորի քո ձեռքն ամենակարող, քաւի՛չդ բոլորի:

Բ
Դու չեկար կորցնելու մարդկանց հոգիներն, այլ ազատելու.
Ների՛ր ինձ անթիւ չարիքներս` քո բազում ողորմութեամբ,
Զի դու միայն ես երկնքում անճառ եւ երկրում` անզնին,
Գոյութեան տարրերի մէջ եւ աշխարհի բոլոր ծագերում,
Սկիզբն ամէն ինչի, եւ ամէն ինչի մէջ` ամբողջ լրումով,
Օրհնեա՜լ

ԲԱՆ ԽԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՜ր Աստուած գթութեան, փրկութեան եւ ողորմութեան,
Քաւութեան եւ նորոգութեան, բժշկութեան եւ առողջութեան,
Լուսաւորութեան եւ կենդանութեան, յարութեան եւ անմահութեան,
Յիշի՛ր ինձ, երբ գաս քո արքայութեամբ,
Ահաւոր, հզօր, բարերար եւ ամենաստեղծ,
Կենդանի, գովեալ, ամենակատար
Եւ մերձ համօրէն արարածների հեծութիւններին:
Ես էլ եմ ահա պաղատում քեզ խաչակցիդ հետ,
Որը քեզ համար ո՛չ բռնուած էր եւ ո՛չ էլ կապուած,
Ո՛չ կախուած եւ ո՛չ բեւեռուած,
Ո՛չ խոշտանգուած էր մեծիդ անունով եւ ո՛չ անարգուած,
Ո՛չ լլկուած եւ ո՛չ արհամարհուած,
Ո՛չ խորտակուած եւ ո՛չ մահացած,
Այլ արքայութեանը` արդարների համար պահուած լոյսին արժանի համարուած:
Եւ դու հաստատուն ուխտի խոստումով
"Ամէն"-ի երդմամբ,
Յայտնելով տրուած բարիքների անփոփոխութիւնը,
Փառաւորեցիր նրան եւ փրկութեան յոյս ներշնչեցիր ինձ` իսպառ լքուածիս:

Բ
Օրհնեա՜լ, օրհնեա՜լ եւ դարձեալ օրհնեալ,
Ընդունելով եւ ինձ նոյն հաւատքով`
Փրկի՛ր կործանումից եւ բարձրացրո՛ւ, ո՜վ բարերար.
Բժշկիր հիւանդութիւնների ախտերից

ԲԱՆ ԽԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բժշկական հմտութեան ամենափորձուած հնարաւորութեամբ
Անախտական կեանքի դու պատճառ, երկնային զօրեղ թագաւոր` Տէ՜ր Յիսուս Քրիստոս,
Աստուած` իմանալիների բոլոր եւ տեսանելիների:
Ահա՛ իմ մէջ ես դու, ինչպէս մարգարէն է ասում, նոր կցորդութեամբ,
Ուստի եւ ես միացած քեզ հետ խօսքի դաշինքով այս բարեզարդ`
Թո՛ղ լուսաւորուեմ կրկին ողջացած` շնչով ու մարմնով,
Ըստ ամենայնի կարող եւ անդրդուելի:

Բ
Սպեղանիների կարիք չես զգում դու
Հոգուս վէրքերին փաթաթաններ պատրաստելու համար,
Ո՛չ ժամանակի, ո՛չ միջնորդի եւ ո՛չ էլ երկարաձիգ օրերի,
Ո՛չ փոփոխական դեղեր տալու եւ ո՛չ անդամահատման,
Ո՛չ էլ խարելու, վիրահատութեան.
Եւ այլ երկրաւոր դարմանումների,
Որոնք ենթակայ են յաճախ վրիպանքի եւ ամենասխալ տարակուսութեան:
Բայց քեզ` հոգիների եւ մարմինների արարչիդ
Ամենայն ինչ լուսաւոր է, ամենայն ինչ ակներեւ,
Ամէն ինչ գրուած, ամէն ինչ դիւրին եւ հնարաւոր,
Խորհուրդը գլխաւորուած է, խոստումը լցուած, կամքը կատարուած,
Քո կտակն աւետարան է, քո վճիռն` ազատութիւն, մատեանդ` շնորհ




ԲԱՆ ԽԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Աստուա՜ծ անսահման, անբացատրելի հարազատ ծնունդ միակ Աստծոյ,
Արարիչ բոլոր արարածների, Քրիստոս թագաւոր,
Լոյս` խաւարի մէջ` մթնած սրտերի.
Մեզ հետ` մարդ կատարեալ եւ առաքչիդ հետ` իսկական Աստուած,
Որ մեր բնութեամբ քոնն ես ծանուցում հրաշապէս:
Օրհնեա՜լ է Հայրդ երկնաւոր եւ անճառ,
Որ առաքեց քեզ երկնից եւ որին փառակից ես դու արարչութեամբ.
Տարագիր գերուս փրկութեան համար նա այնքա՛ն հոգաց,
Որ մինչեւ անգամ քեզ մատնեց մարդկանց:
Իսկ դու, որ կարող էիր առանց վշտի աւարտել խորհուրդը տնօրինութեան,
Հաճեցար մահուան բաժակը ըմպել մեղապարտիս հետ`
Անթերի մարդկութեամբ եւ անպակաս աստուածութեամբ:
Եւ սուրբ Հոգին քո կենդանարար, ինչպէս որ քո, այնպէս եւ իսկակից է Հօրդ,
Եւ էութեամբ համապատիւ` ծնողիդ հետ ե՛ւ ծնուածիդ:
Մի Երրորդութիւն կատարեալ` անբաժանելի եւ անանջատ երեք դէմքով.
Անսկիզբ եւ անժամանակ, բացարձակ բարերար,
Համակ կենդանարար, ամբողջապէս խաղաղարար,
Ստեղծիչ գոյութեանց եւ յօրինող ամենայնի,
Անքակտելիօրէն եւ մի բնութեամբ փառաւորուած:

Բ
Իսկ եթէ

ԲԱՆ ԽԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, ով կործանուած իմ անձ, բարի յոյսը տնկած սրտիդ մէջ
Եւ հաւատքի գոտիով պնդած երիկամներիդ մասերն երկու`
Ցանկական գործարանները քո կրկնապղտոր խորհուրդների,
Խոստովանի՛ր բարերար Աստծուն մտածածներդ` որպէս թէ արդէն գործուած մեղքեր,
Խոհածներդ` իբրեւ կատարուածներ,
Անտեսներն` իբրեւ արդէն յայտնի,
Սրտիդ մէջ թաքուն պահածներն` իբրեւ բարձրաձայն ասուած.
Ակնարկումներդ` իբրեւ իրագործած մեղանչումներ,
Շուրթերիդ շարժումն` իբրեւ չարութեան գործադրութիւն,
Ոտքերիդ հետքերն` իբրեւ վազք ընդդէմ
Աստծոյ պատուիրանների,
Ձեռքերիդ ցասկոտ երկարումն` իբրեւ արիւնահեղութիւն,
Անվերջ ծիծաղելն` իբրեւ կամաւոր լքումն շնորհի,
Երդումն ի դէպ թէ տարադէպ` իբրեւ գործակցութիւն խաբողին,
Ամբարտաւանութիւնն` իբրեւ հին կործանիչ նախաստեղծին իր բարձրութիւնից,
Սրտնեղութիւնն` իբրեւ թերահաւատութիւն,
Մեղկութիւնն` իբրեւ պարտութիւն զօրաւոր ամրութեան,
Վշտակրութեան համար տրտնջալն` իբրեւ ուրացութիւն` Տիրոջ հետ արած ուխտի,
Անսանձութիւնը` իբրեւ մի թոռը անգթութեան,
Անբարհաւաճութիւնն

ԲԱՆ ԽԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Վրիպեալս ես ամենայն անգամ, ամենապատիժ,
Միշտ դժնեայ վայրենաբարո, մահով եմ անձամբ կշտամբում ինքս ինձ.
Ինչպէս արոտական խոզերի զազիր եւ վայրագասուն երամակներ`
Գարշելի մեղքեր արածացնող եմ ես նախատելի վարձով.
Ամայաբնակ ուլերի հորանը խնամող հովիւ եմ ես մի
Տաւարածների վրանների մօտ,
Ըստ Երգ-երգոցի առակի, որ ինձ է վերաբերում,
Ինձ, որ չեմ ճանաչում նոյնիսկ ու չգիտեմ երբէք,
Թէ որի՞ ձեռքով եւ ո՞ւմ պատկերով, ինչո՛ւ գոյացայ:

Բ
Ահա՛ մարմինդ կրող երկու միակցորդ ու խորհրդակից ոտքերիդ վրայ
Հրեշտակի ձեւով ես կառուցուել դու,
Որպէսզի երկու վերեւ բարձրացած քո բազուկներով վերասլացիկ,
Իբրեւ թռչելու համար թեւ առած` դիտես հայրենի աշխարհը բարձրից:
Ո՜վ յիմար, ինչո՞ւ ինքդ քո կամքով կորացար գետնին,
Եւ միշտ աշխարհի չնչին ու ճղճիմ հոգսերով տարուած`
Անապատական ցիռերի կարգը դասեցիր դու քեզ:
Մարմնիդ աշտանակի վրայ իբրեւ ճրագ բազմականթեղեան`
Գլխիդ կլորութիւնը հաստատուեց,
Որպէսզի այդպիսով, չհեռանալով օրինակելի լոյսի շնորհից,
Տեսնես Աստծուն եւ անանցանելիքն

ԲԱՆ ԽԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ամաչելով մեծիդ ահաւորութիւնից, ի՞նչ կարող եմ ասել,
Եթէ ոչ համրանալ եւ բերանս հողին` լռել սրտիս մէջ,
Աչքերս յառած բարի յոյսին, ըստ մարգարէական խօսքի.
Իսկ եթէ բանամ փականքը` շարժուող իմ շրթունքների
Եւ կամենամ բռնադատել նրանց, որ խօսեն,
Խղճմտանքիս ձայնը դարձեալ կթելադրէ ինձ
Հիւսել լալագին ու կրկնակական եղերերգութիւն:

Բ
Ուստի ողբակից մեծ մեղաւորին,
Որը կամովին մահացու կերպով անօրինացաւ,
Նրա գոչն իր հետ կրկնում եմ եւ ե՛ս:
"Մեղա՜յ, Տէր, մեղա՜յ, անօրէնութիւններիս մասին ես ինքս եմ վկայում":
Դրա հետ մէկտեղ հիւսելով նաեւ յիսուներորդ սաղմոսի խօսքերը,
Մեղաւոր հոգուս պարտքերի հաշիւը ես համարում եմ անթուելի,
Աւելի քան հողմից քշուած հիւլեները փոշու` օդում համատարած:
Մեղա՜յ երկնքի եւ քո առջեւ.
Անառակ որդու հետ ամօթապարտ եւ ես
Հայրենի գութիդ վերադառնալով` թախանձում եմ քեզ:
Եւ տխրադէմ, ահա, քեզ մօտենալով,
Ձայնը ողորմելի աղերսանքներիս, արտոսրածին ողբերի գոչիւնով`
Քո առջեւն եմ տարածում, Հա՜յր գթութեանց,
Աստուա՜ծ բոլորի

ԲԱՆ ԽԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բարձրեա՜լ, հզօր, անսկիզբ, ահեղ, անբովանդակելի,
Ա՜չք աննիրհելի եւ ամենատես, ծնող անքնին փառքով միածնիդ.
Երկնաւորների եւ երկրաւորների առջեւ ճշմարտի՛ր քո ողորմութիւնն իմ նկատմամբ.
Տօնի՛ր վերապրումը կորուսեալիս` վերնականների պարերգութեամբ.
Օրհնաբեր խօսքովդ աւետարանի՛ր կենդանութիւնը մահացեալիս.
Յայտնի՛ր քո կամքի բարեբաստութիւնը, գովեա՜լդ բոլոր արարածներից.
Ստացի՛ր անճառ անուն քեզ համար, իսկ ինձ թշուառիս` նորոգ փրկութիւն.
Կորցրո՛ւ մեղաւորիս ամբաստանութեան մուրհակի գիրը.
Մահավճիռը հոգուս ջնջի՛ր դու սիրելի որդուդ արեան կայլակով.
Վստահութիւնը բարի փրկութեան`
Քրիստոսի արեամբ նկարի՛ր իմ մէջ.
Բարեգթութեանդ հրաշքները ցոյց տուր հարսանեաց ճաշկերոյթում քո հարազատին:
Մի՛ փակիր քեզ դիմողիս դէմ սրահի առագաստը քո կենաց տան.
Մի՛ բաժանիր ինձ բազմականներից եւ քո բարիքներից մի՛ զրկիր.
Մի՛ պահիր գանձարանիդ մէջ մեղքերն իմ նիւթած անօրէնութեան.
Մի՛ կնքիր բարեմասնութիւններիդ քսակում գարշութիւնն իմ զազրութիւնների.
Մի՛ ծածկիր երկար` վէրքերն իմ մեղքերի

ԲԱՆ ԽԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, անօրէնութիւնները թող չտիրապետեն
Քո երկնային թագաւորութեան կայսերական իմ պատկերին,
Դու լո՜յս բոլորի, Աստուա՛ծ:
Թող որ չկապտի գոռոզն ապստամբ` շնորհիդ զարդը իմ կերպարանքից, որ դու ես ստեղծել:
Չթագաւորի մահացու մարմնիս` մեղքը խափանուած գրաւելով ինձ:
Քեզանից բացի չունեմ ես, Քրիստո՛ս, իմ շնչին իշխող մի այլ թագաւոր,
Որ անբռնադատ հնազանդեցնում ես ինձ քաղցր լծիդ.
Որ ջնջում ես իմ բազում մեղապարտ կրքերը խօսքովդ ամենակարող.
Որ քո արեամբ ստացար ինձ եւ քո մարմնով կերակրեցիր.
Որ սահմանեցիր կեանքի ուխտ անդարձ, անփոփոխելի.
Որ կնքելով ինձ քո հոգով` կցորդեցիր ինձ քեզ եւ տուիր Հօրդ ժառանգաւորապէս.
Որ յիշատակով չարչարանքներիդ` զոհիդ անունով
Համարձակութիւն տուիր աղօթել նոյն բարերարին,
Ո՛վ դու բոլորի ստեղծիչ ու կեանք:
Դու ես բոլոր հոգիների Աստուած.
Քո շնորհների պարգեւատրումն այս դու համարեցիր շատ աւելի մեծ, քան հրաշալի գործերդ բոլոր:
Ո՛չ երկինքն իր զարդերով համակ եւ պայծառագեղ հրեշտակներով,
Ո՛չ երկիրն ու մարդկութիւնը եւ զարմանասքանչ

ԲԱՆ Ծ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Ինչպէս որ առանց Քրիստոս Աստծոյ մեր հոգիներին փրկութիւն չկայ,
Եւ ոչ էլ առանց աչքի տեսողութեան` լոյսի զուարճանք,
Եւ կամ արեւի քաղցրութիւն` առանց արեւածագի,-
Այսպէս էլ առանց ծածուկ մեղքերի խոստովանութեան
Եւ ինքնապարսաւ մեղադրանքների` չկայ քաւութիւն:
Զի քեզ ի՞նչ օգուտ քո մաքրութիւնից, փարիսեցու հետ եթէ դու դատուես,
Եւ կամ ի՞նչ վնաս ինձ իմ մեղքերից, թէ մաքսաւորի հետ պիտի գովուեմ,
Կամ ո՞ւր պարսաւուեց Հովել մարգարէն, երիցս կրկնելով եղկութիւնն անձի,
Կամ մեղադրուել կարո՞ղ է մի սուրբ` մեծագոյն օրը հաշուելու համար.
Եսային ինչպէ՞ս եւ ինչո՞ւ պիտի դիտուի պղծաշուրթ,
Որ Իսրայէլի տան արարքներից մնաց միշտ հեռու.
Եւ Յիսուսն ինչո՞ւ մեղաւոր լինի ադամեան մարմնով`
Կարեկցելով ինձ` յանցաւորապէս
Հօրը աղօթած լինելու համար.
Կամ ինչպէ՞ս մեկնել միտքն այս առակի.-
"Սիրտն իմաստունի` սգատան մէջ է,
Իսկ սիրտն անմտի ուրախութեան տան":
Զի նա, որ Ադամի սխալն իր անձին չի վերագրում
Եւ բոլորի մեղքերը չի համարում իրենը,-
Ինչպէս Երջանիկն այն արքաներից, որ

ԲԱՆ ԾԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արդ, ես մահացուս ամենապատիր` երկրածնի՜ միթէ պաղատեցի մի,
Որին ընդունայն է աղաղակել.
Մահկանացուի՞ միթէ բանական,
Որից փրկութիւն յուսալը լինի սնոտի ու սուտ.
Ոմն եղծականի՞,
Որի զօրութիւնն անուժ խօսքի պէս լինի զուր, նանիր.
Երկրաւոր գահակալ իշխանների՞,
Որոնց բարիքներն էլ իրենց նման լինեն անցաւոր.
Հարազատ եղբո՞ր,
Որն ինքն էլ կարօտ լինի իր անձի անդորրութեանը.
Հո՞րն իմ երկրաւոր,
Որի օրերի նուազութեան հետ խնամքն էլ է պակասել.
Ինձ ծնող մո՞րս,
Որ հրաժարուած լինելով կեանքից` գութն է ցամաքել.
Արդեօք աշխարհի թագաւորների՞ն,
Որոնք մեռցնելու, քան թէ կեանք տալու հնարքներ են միշտ մտածում միայն,-
Այլ քե՜զ դիմեցի, բարերա՛ր Աստուած, օրհնեալ ի բարձունս,
Որ կենդանի ես եւ կենդանութիւն կտաս բոլորին.
Եւ մահից յետոյ էլ անեղծապէս կարող ես նորոգել:

Բ
Եթէ քեզանից փախչենք, դու մեր ետեւից կվազես.
Եթէ տկարանանք, կզօրացնես.
Եթէ շեղուենք, դու մեզ շիտակ շաւիղի վրայ կհանես.
Եթէ պատկառենք, կքաջալերես.
Եթէ հիւանդանանք հոգով ու մարմնով, կբժշկես

 

ԲԱՆ ԾԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Օրհնեա՜լ տիրապէս էութեանդ մէջ,
Անսահմանելի, անփոփոխելի, իսկապէս բարի,
Պաշտում խնկելի եւ երջանկութիւն խոստովանելի ամենայն երկրի,
Յարատեւ յոյսի ամենապատրաստ դու յայտնութիւն,
Գթած, ողորմած, որ չես պահում ոխ մի ակնթարթ իսկ
Ընդդէմ բազմամեայ մեղանչումների:
Անսահման առաւելութեամբ եւ հրաշապէս զարմանալի,
Աւելի, քան թէ երբեւէ բոլոր նախահայրերին,
Դու քո երկնահոս եւ բարեբանեալ վտակները ողորմութեան
Նոր շնորհաբաշխութեամբ` մէկի տեղ կրկնակի հաճեցիր հեղել:
Երբեմնի անձուկ լուսամուտը այն, որտեղից հազիւ, ըստ Սողոմոնի,
Չափաւոր գիտութիւնների աղօտ նշոյլներն էին թափանցում,
Դու, ինչպէս նրա, այնպէս նաեւ ինձ` թշուառիս համար բացիր ընդարձակ,
Առագաստն այն անջրպետող, որ արգելում էր
Մուտքն աստուածային ողորմութեան ձրի պարգեւների:
Անցեալում` աւետաւոր յիշատակումների հետ
Պատկերաւոր օրինակներով ասացիր դու մեզ.
"Դարձէք դուք ինձ, եւ ես ձեզ պիտի դառնամ",
Կամ` "Երբ կդառնաս ու կհառաչես, այնժամ դու կապրես":

Բ
Եւ կամ թէ` "Աղջամուղջի սեւութիւնը դու կփոխարկես

ԲԱՆ ԾԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Զօրութիւնների՛ դու Տէր եւ թագաւոր բոլոր գոյութիւնների.
Օրհնաբանուած ողորմութիւն եւ բոլորի Աստուած,
Որ իշխում ես լայնատարած եւ ընդարձակ անսահմանութեան վրայ,
Դու ես չափն ու քանակութիւնը բոլոր մեծութիւնների,
Մինչ այն աստիճան, որ կարծրը հեղուկ է քեզ մօտ եւ լոյծը` պնդակազմ,
Անհնար ոչինչ չկայ քեզ համար, ո՛վ դու յաղթական զօրութիւն ահեղ.
Հուրը զովասուն ցող է քեզ համար եւ անձրեւը` բոց կիզանողական:
Քարին կարող ես դու կեանք ներշնչել ու տալ կերպարանք,
Եւ բանականին դարձնել անխօս եւ անշունչ արձան:
Պատուի ես արժանացնում դու քեզ ողոքող մեղապարտին
Եւ կարծեցեալ մաքուրին` արդար քննութեամբ դատապարտում:
Մահամերձին բարի բերկրութեամբ արձակում ես դու,
Եւ ամօթահարին` օծութեամբ դարձնում զուարթերես:
Ոտքի ես հանում թակարդի մէջ գլորուածին
Եւ սասանեալին ապահով վէմի վրայ հաստատում:
Հիւանդին բազմահառաչ` երջանկացնում ես դու,
Առաջ գնացածին ետ դարձնում վերստին:
Եւ երբ սպառւում են բարիքները մեզ համար,
Այնժամ դու է՜լ աւելի զարմանասքանչ գործեր ես կատարում

ԲԱՆ ԾԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ այսպէս ահա, ողորմում ես դու բոլոր քեզ վրայ յոյս դնողներին,
Ո՜վ սկզբնալոյս աչքի տեսողութիւն եւ սրտի գիտութեան Յիսուս,
Դո՛ւ ես բարերարում, դո՛ւ ես տալիս կեանք եւ անմահութիւն:
Դէպի ինձ դարձիր քո գթութեամբ, եւ պիտի պատրաստես իմ դարձը առ քեզ կրկնակի՛ բերկրութեամբ,
Զի առանց քո կամքի չեմ կարող լինել վերանորոգուած.
Եւ եթէ չկամենաս գթալ, չեմ կարող փրկուել մահապարտս ես.
Եւ կառավարիչդ եթէ չհարթես դէպի քեզ բերող ճանապարհը`
Աջից ու ձախից խորունկ վիհերն ինձ կորուստ կսպառնան:

Բ
Չեմ պարծենում ես` նախատեալս ամէն կողմից,
Չեմ պանծա պարսաւեալս,
Չեմ խրոխտում լքեալս,
Չեմ մեծաբանում պապանձեալս,
Չեմ ըմբոստանում ծաղրեալս,
Չեմ երջանկանում եղկելիս, եւ չեմ արդարանում ամբարիշտս,
Քանզի, ինչպէս առանց սանձակալի երիվարն ուղիղ ընթանալ չի կարող,
Ո՛չ էլ նաւն առանց ղեկավարի կշարժուի առաջ,
Ո՛չ արորն ուղիղ ակոս կբանա առանց մաճկալի,
Եւ ո՛չ զոյգ լծերն յարմար կընթանան առանց հօտաղի,
Ո՛չ ամպը առանց քամու կչուի,
Ո՛չ աստղերն անժամանակ կցնդեն ու կգումարուեն

ԲԱՆ ԾԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Հոգուս թեւերով շրջեցի մարդկանց անթիւ անհամար սերունդների մէջ
Եւ ինքս իմ մէջ կշռադատելով` չգտայ ոչ ոք ինձ չափ մեղաւոր.
Եւ դրա համար Դաւթեան սաղմոսի խօսքերով սաստիկ,
Որ նմանում է դառն կշտամբող գաւազանաւոր կառավարչի,
Պախարակում եմ ինքս ինձ ահա.-
"Ո՞վ կհաւասարուի ինձ չարութեան եւ անօրէնութեան մէջ":
Վկայում եմ եւ ես, կրկին անգամ հաստատելով,
Թէ այս խօսքերն իսկապէս ինձ են վերաբերում.
Ուստի գտնում եմ ես իրաւացի համարել միայն մեղաւոր ինքս ինձ,
Քան թէ իմ խօսքերով շատերի դատապարտել:
Այսպիսով, իմ դէմ մեղանչողներին ներելուս համար`
Գուցէ դու էլ ինձ շնորհես ներում:

Բ
Եւ արդ, այս անգամ հաճոյական ի՞նչ աղաչանքներ
Եւ ընդունելի խունկերի անուշ ծուխեր մատուցեմ,
Գովեա՜լ երկնաւոր թագաւոր Քրիստոս,
Եթէ ոչ խնդրել, որ օրհնես ինձնից անիծուածներին,
Արձակել կապուածներին եւ դատապարտուածներին ազատել,
Բարիք անել նզովուածներին եւ պսակել թշնամանուածներին,
Սփոփել տրտմածներին եւ դարմանել խորտակուածներին,
Խնամել խրտնածներին եւ պատսպարել նենգուածներին




ԲԱՆ ԾԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Իսկ իմ` մահառիթ մեղքերի դժոխարմատ ծառիս դառն պտուղները,
Որոնք ընտանի թշնամիներ են, հակառակորդ հարազատներ եւ որդիներ դաւաճան
Ստորեւ պիտ նշեմ մանրամասն ու ցոյց տամ իրենց իսկ անունով,
Որոնք են ահա.-
Սիրտ նանրախորհուրդ, բերան չարախօս,
Աչք հայրատատես, վրիպալուր ականջ, ձեռքեր մահաձիգ,
Երիկամունք անփորձ, մոլորաշաւիղ ոտքեր,
Ընթացք աներկիւղ, խոտորնակի հետք, ծխախառն շունչ,
Գնացք խաւարային, լեարդ քարահանգոյն,
Դատարկ խորհուրդ, անկայուն կամք, անփոփոխ չարիք,
Բարեմասնութիւն սասանեալ, հոգի տարագիր, վաճառուած աւանդ:
Վիրաւոր գազան, նետահար թռչուն,
Փախստական քարավեժ, բռնուած յանցապարտ, ծովակուր աւազակ:
Նենգաւոր զինուոր, անպատրաստ մարտիկ, անժոյժ սպառազէն,
Անաշխոյժ մշակ, անխրախոյս աղօթաւոր, ստորաքարշ բեմական,
Քահանայ անկնդրուկ, Օրէնուսոյց աննուէր:
Դպիր կշտամբուած` խելագար իմաստակ, անճոռնի ճարտասան:
Կերպարանք անպատկառ, անամօթ դէմք եւ լպիրշ երես,
Գոյն անհրապոյր, տմարդի տիպ, ծանակուած գեղեցկութիւն,
Խանգարուած խորտիկ, գարշելի ճաշակ,

ԲԱՆ ԾԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Քրիստոս Աստուած, անուն ահաւոր,
Մեծութեան տեսակ, տիպար անքնին, բարձրութեան պատկեր,
Անսահման զօրութիւն, կերպարան փրկարար լոյսի,
Պաշտպան դու կեանքի, դո՛ւռ արքայութեան վերին հանգստի,
Խաղաղութեան ճանապարհ,
Ապաւինութիւն նորոգ եւ անտխուր երանութիւն,
Ամենակալ ինքնիշխանութիւն բոլոր էութեանց,
Օրհնութեան կոչումն, աւետաբեր ձայն, բերկրութեան բարբառ,
Անմահութեան դեղ,
Որդի՛դ դու անճառ միակ Աստծոյ,
Ինչ որ անհնարին է ինձ` դիւրին է քեզ համար.
Ինչ որ անհասանելի է ինձ` քեզ համար սահմանուած է.
Ինչ որ անանց է ինձ` մօտիկ է քեզ համար.
Ինչ որ ծածկուած է եղկելոյս` մերձաւոր է քո երանութեանը.
Ինչ որ անկարելի է ինձ` քեզ համար կատարուած.
Ինչ որ ինձ համար անկշռելի է` քո անճառութեան համար չափուած է.
Ինչ որ յուսահատեցնում է ինձ` քեզ սփոփանք է բերում.
Ինչ որ անբժշկելի է ինձ` անվտանգ է քեզ համար.
Ինչ որ հեծութիւն է պատճառում ինձ` քեզ համար խնդառիթ է.
Ինչ որ ծանր է ինձ` թեթեւագոյն է քեզ համար.
Ինչ որ ստեղծուած է ինձ համար, զօրեղութեանդ համար

ԲԱՆ ԾԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Օրհնեալ ես դու, Տէր Յիսուս, Հօր հետ` բարեհաճ կամքով սուրբ Հոգու,
Եւ բոլոր օրհնուածներն օրհնեալիցդ օրհնուեցին,
Դո՛ւ միայն օրհնեալ Որդիդ օրհնեալի:
Քեզանից բացի չի՛ք շնչիս իշխող թագաւոր, Քրիստո՛ս:
"Յակոբն,- ասում է Եսային,- օրհնուած կլինի ա՛յն ժամանակ,
Երբ կվերցնեմ մեղքերը նրա":
Եւ արդ, ողորմի՛ր ինձ, Տէ՛ր բարեգութ, համաձայն նախնի քո սովորութեան,
Եւ օրհնի՛ր անօթդ այս բանական, ըստ Դաւթի եւ ըստ Մովսէսի,
Որպէսզի խօսքովդ փրկութեան հասած` քաւութիւն գտնեմ քեզնից օրհնուելով:
Հրաշագործի՛ր ինձ աստուածապէս, ողորմած արքա երկնաւոր,
Ինչպէս որ արիր Բեթհեզդայի սրահում հաւաքուած
Եւ երկար ժամանակ մահիճը ընկած ախտաւորներին:
Դրանցից մէկը այն կրկնակի թերահաւատն էր եւ երեսունութ տարուայ անդամալոյծը,
Եւ դու չզլացար նրան քո բժշկարար օգնութիւնը,
Գիտենալով նոյնիսկ նրա չարութիւնն անուղղելի,
Որ նիւթեց նա քեզ` երախտաւորիդ, մեծիդ եւ բարերարիդ`
Մատնութեան օրը, տիրամարտութեան դառն այն գիշերը:

Բ
Թէեւ դու նրան նախօրօք զգուշացրիր,
Թէ` մի՛ մեղանչիր

ԲԱՆ ԾԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Հաւատում եմ ես եւ վկայում գիտակցաբար`
Քեզանից ազդուած մտատեսութեամբ
Թէ ըղձալի են քեզ, բարերա՛ր,
Աղաչանքները մեղաւորների, քան թէ խնդրանքներն արդարների:
Զի մէկն իր մեղքերը խոստովանելով շնորհիդ է սպասում
Եւ ճանաչելով չափն իր բնութեան` ծառանում ինքն իր դէմ,
Որպէս մեծ կշտամբիչ եւ ինքնոգոր մարտակից,
Դառն յանդիմանող ու ծածկատես դատախազ:
Իսկ միւսն իր բարի գործերին նայելով` յանձնապաստան վստահութեամբ`
Մոռանում է սահմանն իր բնութեան եւ պարգեւներ է ակնկալում, քան թէ ողորմութիւն:
Եւ այդ պատճառով մէկի մօտ յօրինւում են անթիւ ճառեր,
Որոնք բարձրաձայն քո ողորմութիւնն են փողահարում,
Իսկ միւսը լռում է դրանց մասին, ո՜վ անքննելի, ահաւոր եւ ամենախնամ:
Ամաչում եմ ասել, թէ երկրաւորիս գործերի պատմութիւնն իսկ քոնից էլ առաջ է անցել.
Ուստի արա՛ այնպէս, ո՜վ Տէր,
Որ քոնից աւելի չզօրանայ աջն հողեղէնի.
Մարդկանց ջանքերը թող որ չկշռեն ողորմութիւններդ:

Բ
Առողջ անդամներ ունեցողներն անկարօտ են բժշկութեան,
Եւ աչքով տեսնողներն առաջնորդի պէտք չունեն,

ԲԱՆ Կ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արդ, քանի որ ինձ յայտնի է ճշգրիտ առակով արդէն,
Թէ` չի վայելում մեղաւոր բերնին օրհնաբանութիւն,-
Ինչպէ՞ս պիտի նոյն գովութիւնը քեզ կրկնեմ վերստին աղաչաւորս խիստ ամօթապարտ,
Որ անէծքներ եմ ընդունում անվերջ` սաղմոսարանում, ինձ համար ասուած:
Ի՞նչպէս ինձ համար երգեմ վտանգներ եւ նախատինքներ արձանագրեմ
Ու մերկ գրկիս մէջ շուշանի տեղակ փշեր հաւաքեմ.
Եւ ի՞նչպէս պիտի համարձակուեմ ես
Դաւթի պէս ասել,
Թէ` "Պիտի փշրես մեղաւորների ատամները դու",
Եւ դարձեալ ինչպէս` "Անօրէննեը չպիտի բնակուեն քո աչքի առջեւ".
Ինչպէ՞ս, թէ` "Դատիր ինձ, Տէր, ըստ արդարութեան քո եւ իմ` անբծութեան":
Եւ կամ թէ ինչպէ՞ս` "Չարիքները մեղաւորների վրայ պիտի կատարուեն",
Ինչպէ՞ս, թէ` "Պիտի խորտակուեն չարի եւ մեղաւորի բազուկները",
Եւ ուրիշները հետեւեալ կարգով.
Ինչպէ՞ս կարող եմ ասել, թէ` "Մեղաւորների վրայ տեղան պիտի հուր, ծծումբ, որոգայթ".
Ինչպէ՞ս, թէ` "Տէրը կթուլացնի նենգաւոր շրթունքներն ու լեզուները մեծաբանող".
Ինչպէ՞ս, թէ` "Սիրտս քննեցիր եւ չգտար այնտեղ անիրաւութիւն".

ԲԱՆ ԿԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ ինչո՞ւ համար պիտի մէջ բերեմ եւ իմ տաւիղով երգեմ անդադար,
Սաղմոսարանի խօսքերն այն բոլոր,
Որոնք իմ դէմ են միշտ եւ շարունակ, որպէս նախատինք եւ որպէս նզովք:
Ինչպէ՞ս կարող եմ շուքը երջանկի յարմարեցնել ինձ դատապարտուածիս,
Այսպէս ասելով նրա հետ մէկտեղ, թէ` նենգամիտը ինձ չմօտեցաւ:
Եւ ինչպէ՞ս դարձեալ զարհուրեցուցիչ, յաջորդ տողերում կարգով թուարկուած`
Բարեմասնութիւններն այն բոլոր, որոնք հին օրէնքի թագաւորի, զինուորական մարգարէի
Եւ մարմնական հրամանատարի նկարագրի գծերն են,
Երկնայիններին անգամ ցանկալի` կրկնեմ եւ կեանքից չյուսահատուեմ,
Ես, որ նոր օրէնքի աւետարանիչ եւ շնորհների աշակերտ լինելով հանդերձ
Այդ երկնահաճոյ արժանիքներից անմասն եմ իսպառ:
Ըստ իրաւախոհ արդարի` ինչպէ՞ս պիտի զինուեմ մեղաւորների դէմ,
Պատրաստ լինելով առաւօտեան վաղ արթնացածի պէս
Սպանել նրանց, ըստ առակողի:
Ես, որ իմ մարմնի անդամներն անգամ գանահարելով չխրատեցի:
Ի՞նչպէս արդ մեծի արիութիւնը օրինակելով`
Կարենամ ջնջել անօրէններին Տիրոջ քաղաքից,
Երբ իմ հոգու մէջ բուսած

 

ԲԱՆ ԿԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

այց արդ, ես ինչո՞ւ վերոյիշեալ կանխագուշակող սաղմոսի վրայ
Մարգարէներից ուրիշ հատուածներ էլ չաւելացնեմ:
Սակայն ի՞նչ ճաշակ ստանամ պիտի այն կերակուրից,
Որն ուտելու եմ ցաւերիս մէջ անզգայացած.
Եւ կամ ի՞նչ օգուտ կտայ սաղմոսն ինձ, եթէ չըմբռնեմ իմաստը նրա:
Զի նզովում եմ ինքս ինձ նրանով` ու չեմ հասկանում,
Լուացւում եմ` ու չեմ պայծառանում,
Ծագում է արեւն` ու չեմ լուսաւորւում,
Մեղր եմ ճաշակում` ու չեմ քաղցրանում,
Դեղերով լցւում եմ` ու չեմ բժշկւում,
Դիմում եմ նոյնին` ու դատարկ դուրս գալիս,
Ծաղրւում եմ միշտ` ու չեմ խրատւում,
Յորդորւում նոյնպէս` ու չեմ զգաստանում:

Բ
Արդարեւ` իմ մէջ են մեղքերն ու անօրէնութիւնները,
Եւ ես նրանց մէջ մաշւում եմ,
Ինչպէս որ մարգարէն է ասում ի դէմս յանցապարտների,
Մեկնաբանելով առակն հին տիկերի եւ նոր գինու:
Զի եթե, ինչպէս Եսային է ասում`
"Անօրէններն ու մեղաւորները միասին պիտի սատակեն",
Ապա եւ ինձ դժնիիս համար էլ նոյնն է վիճակուած:
Քանզի յիշում եմ սաղմոսի այն խօսքը, թէ`
"Կհատուցի նրանց, որոնք աւելի

ԲԱՆ ԿԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բարերար եւ բազմագութ, մարդասէր եւ երկայնամիտ միակ թագաւոր,
Հօրդ հետ պատւուած եւ օրհնաբանուած
Տէ՛ր ամենայնի,
Որդի՛դ կենդանի Աստծոյ,
Դու, որ ինձ երբէք կորչելու տեղիք չես տալիս,
Եւ ամենեւին չես փորձւում չարից,
Ու մեղաւորի մահն իսկ չես ուզում,
Եւ կամքդ փրկութիւն է բերում բոլորին,
Մեղքի մրրիկը քաւութեան մեղմաշունչ զեփիւռի ես փոխում դու
Եւ բարկութեան հուրը փոխարկում անձրեւի:
Դու, որ քո բարի հրամանին չանսացող կնոջն հետ դարձրիր իր ընթացքից,
Նոյն արձանի մէջ կերպաւորելով զոյգ գոյացութեամբ երկու բնութիւն,-
Ո՛չ անմեղների եւ ո՛չ էլ իսպառ պատժուածների կարգը իրապէս դասելով նրան:
Դու, որ ծովի լոյծ ջրերն հորձանուտ` քարակոյտի պէս իրար վրայ դիզեցիր բարդ-բարդ
Եւ անապատի կարծրանիւթ վէմն իբրեւ հոսող վտակ բխեցրիր:
Դու, Յորդանանի սրընթաց վայրէջքը կանգնեցրիր հրաշապէս,
Դարձնելով այն որպէս լուացումի աւազան հեթանոսների հետնորդների համար:
Երիքովի պարիսպը պնդակուռ -
Սատանայի բռնութեան կործանման որպէս օրինակ -
Թեթեւ յարդի պէս օդ ցնդեցրիր դու

ԲԱՆ ԿԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արդ, ամէն ինչում բացարձակապէս ուղիղ ես, Աստուա՛ծ,
Իրաւունքով դատում ես եւ արդարութեամբ կշռում,
Ճշմարտութեամբ չափում ես եւ օրհնութեամբ հետեւում,
Ընթանում ես ուղիղ եւ ստուգութիւն ես սիրում,
Յստակութիւն ես կամենում դու եւ լուսաւորութիւն համբուրում,
Փորձելով յանդիմանում ես, երկայնամտութեամբ քննում:
Չունես նենգութիւն եւ ոչ էլ գոռոզութիւն,
Այլ հեզութիւն համակ, հանդարտութիւն եւ ողորմութիւն:

Բ
Արդարացար, ո՜վ անայլայլ, վերին իմաստութիւն հանճարեղ քո Հօր,
Ինչպէս որ անզիղջ գովեստով վկայեցին շնորհովդ քեզ որդեգրուածները,
Քո մեզ պարգեւած աւետարանի այն սուրբ խօսքի համաձայն, թէ`
"Չողբացի ես, երբ կոծեցին, ոչ էլ կաքաւեցի, երբ փող հնչեցրին":
Մի՛ անօրինիր, ասացիր անօրէնիս,
Բայց ես ամրացա նոյն չարութիւնների մէջ.
Մի բարձրացնիր եղջիւրդ դէպի վեր, մեղաւորիս ասացիր,
Եւ ես քեզ հակառակ գործեցի.
Չզգացի խոտորեալս երբէք, թէ քո ձեռքումն են
Բարձրամիտ հպարտների եղջիւրներն արքայական
Խոնարհեցնել կամ բարձրացնել, ըստ Ամբակումի, Դաւթի եւ Զաքարիայի,




ԲԱՆ ԿԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, ես նախնիս ամբարիշտների,
Գլխաւորս մեղաւորների, պէտս անիրաւների,
Առաջինս պարտաւորների, պատկերս յանցաւորների,
Ատտիկեցիս` ըստ վատթարութեան եւ ո՛չ ըստ բարեբաստութեան,
Անպատումներն իմ պատմեցի ահա,
Ամօթալի արարքներս նշաւակեցի,
Գաղտնիքներն հրապարակեցի,
Ծածուկներն յայտնեցի,
Թաքցրածներն ի ցոյց հանեցի,
Ամփոփուածներն տարածեցի,
Դառնութեան մաղձը ժայթքեցի,
Գործակցութիւնս չարին` մատնեցի,
Վէրքիս թարախն ամբարուած` քամեցի,
Մեղքերիս խորութիւնը ծանուցեցի,
Կեղծիքների ծածկոյթը մի կողմ քաշեցի
Տգեղութեան քողը վերցրի,
Ամօթանքի զգեստը մերկացրի,
Գարշելիներն ի յայտ հանեցի,
Մրուրը մահուան փսխեցի,
Պալարներն հոգուս խոցերի քահանայապետ Քրիստոսիդ բացի:
Անձս անխնայ չարչարեցի,
Մարմնիս նկատմամբ սէր ցոյց չտուի,
Հին արմատներն ի տես հանեցի,
Բնութեանս կարիքներին չընդառաջեցի,
Միաբանութեան կապը նրանց հետ խզեցի,
Սրտիս դղեակը քանդեցի,
Որսացուած կամքիս հետ, իբրեւ մահուան դարանակալի հետ, կռուեցի,
Պահուստն անյայտ իմ մեղքերի արտաքս հանեցի

ԲԱՆ ԿԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Արդ, ով որ առնի այս համեստ մատեանի մաղթանքների սպեղանին,
Նրանով աղօթելու համար, եթէ այդպիսին մեղաւոր է մի`
Ե՛ս էլ թող նրան մասնակից լինեմ իմ այս խօսքերով.
Իսկ եթէ երբէք լինի ոմն արդար այր աղօթարկու,
Ես էլ նրա հետ թող այս մատեանով գտնեմ գթութիւն:
Եւ ապա, եթէ այդպիսին իրեն զգա երջանիկ, ինձ համարելով միայն եղկելի,
Այդ նոյնը նաեւ հաստատում եմ ե՛ս,
Բայց նա էլ յիշի թող Սողոմոնին եւ այս հոգեշունչ խօսքերը նրա,-
"Ո՜վ վստահօրէն կարող է ասել, թէ ունի սուրբ սիրտ,
Եւ կամ պարծենալ, թէ մաքուր է մեղքերից".
Եւ թէ` "Չի եղել երկրածին մի մարդ` զերծ իրեն համար պատասխան տալուց".
Ինչպէս եւ ոչ ոք` յաղթող համարուած` ինքնարշաւ վազքով,
Եթէ մինչեւ իսկ ունենայ թեւեր նա բարձրաթռիչ:
Ուստի նաեւ նա՛ թող զգուշանա, երկիւղ կրելով,
Որ հաստատ վէմի վրայ է նոյնիսկ,
Պօղոսից ուսած.
Որպէսզի միգուցէ գետին ընկնելով`
Նմանուի այս իրաւադատ կանոնը սահմանողին:
Այլ նոյնիսկ եւ նա՛, որ մաքուր է, թող այս կշտամբանքը դաս անի իրեն,
Չիջնելու համար անխոհեմ կերպով իր բարձրութիւնից

ԲԱՆ ԿԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ սակայն Քրիստոս Աստծոյ իրաւունքի խօսքը արդարացի է յոյժ իմ նկատմամբ,
Քան սատանայի, որ սկզբնահայրն է չարիքների.
Քանզի յայտնուեց նա նրա համար, որպէսզի քանդի գործերը նրա,
Իսկ ինձ համար, որպէսզի իմ հնացած պատկերը նորոգի
Աստծոյ կերպարանքով,
Առնելով մեր իսկ նմանութիւնը կատարելապէս
Եւ միացնելով իր բնութեանը խառնուածքը մեր:
Բազում շնորհներից ոչինչ չտուեց նա սատանային,
Այնինչ ինձ վրայ հեղեց առատօրէն.
Նրա համար երբէք չչարչարուեց,
Իսկ ինձ համար զոհւում է նա հանապազ.
Սատանան անհաղորդ է կեանքին,
Իսկ ես փրկութիւն եմ վայելում միշտ.
Նա հալածուած է խաչով,
Իսկ ես զօրացած եմ այդ նո՛յն նշանով.
Նա մերժուած է լոյսից,
Իսկ ես միացած եմ նրա փառքի հետ.
Նրան երկրի վրայ անգամ հանգիստ չխոստացաւ,
Իսկ ինձ երկինքը տուեց սեփականութիւն.
Կտրեց նրա յոյսի առհաւատչեան,
Եւ իմը հաստատեց առանց խզելու.
Նրան խոզերի երամակում արգելափակեց,
Եւ իմ մէջ ի՛նքը զօրացաւ.
Կարիճների հետ համեմատեց նրան,
Եւ ինձ ճառագայթ յայտարարեց.
Սողունների նմանեցրեց

ԲԱՆ ԿԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, յիշելով ահարկութիւնը վերոգրեալների,
Որոնք Աստծոյ կողմից ինձ հասած սպառնալիքներ են ահագնապէս,
Ինչպէ՞ս դադարեմ նոր ողբերգութեան տողեր հիւսելուց,
Եւ կամ ինչպէ՞ս ցամաքեն հեղեղներն արցունքիս:
Զի եթէ քառավտակ գետերի ճիւղաւորումները բոլոր,
Որոնք յորդահոս ծաւալուելով ոռոգում են ողջ եդեմն ու երկիր,
Լիառատ, լրիւ բաւականութեամբ ջուր տալով նրանց,
Իրենց ուղխերով ու ակունքներով աչքերս լցուեն, -
Չեն կարող երբէք զովացնել սաստիկ բոցն իմ մեղքերի:
Կամ եթէ նոյնիսկ, ըստ մարգարէի ըղձականութեան,
Գլուխս լցուի ջրերի առատութեամբ,
Եւ տեսողութեանս ճրագարանները աղբիւրներ կայլակեն`
Չեն կարող չափել վշտերն անպատում կոտրուած հոգուս.
Եւ ոչ էլ սրտով կարեվեր խոցուած, եղերապատում բանահիւսութեամբ
Լալկան կիների ջայլերը բոլոր` կարող են ցաւերս
Ու աղէտներս երգի վերածել եւ կամ նուագել ձայնով ողբական:

Բ
Ի՛մ արշխարհ գալու օրն է նզովուած եւ ոչ թէ Յոբի կամ Երեմիայի.
Զի տօնելի է նրանց ծննդեան օրը բարեբախտ եւ ո՛չ մերժելի,
Եւ աշխարհն ամբողջ չարժէ նրանցից

ԲԱՆ ԿԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ քանի որ ես, իմ գոյացութեան ամենահնար արուեստաւորիդ`
Տիրոջդ ու Աստծուդ ձեռքով, քո սիրոյ մէջ, ինչպէս զտող քուրայում,
Եռում եմ շարունակ ու չեմ պարզւում երբէք,
Խառնւում եմ միշտ ձուլուելու համար ու չեմ միանում,-
Ուստի, երկնաւո՛ր դու արծաթագործ, ճարտարապե՛տ իմ,
Ի զո՜ւր ես հոգնում եւ ընդունայն ես ջանում ինձ համար,
Ըստ մարգարէի յայտնի առակի` չարութիւնս չհալուեց,
Եւ ահա, ես ինքս կամովին չարաչար մոլեգնելով,
Մի ողորմելի եւ դիւահար խելագարի պէս
Խօսում եմ հանդգնաբար անկարգ` աւելի մեղքերս աճեցնելու,
Քան թէ հաշտութեան մի ճար գտնելու:
Եւ որպէսզի հանդերձեալում պատրաստուող տանջանքները
Չերեւան ինձ անընտել դէպքեր, անսովոր պատահարներ եւ անօրինակ հանդիպումներ,-
Ընդմիշտ անմոռաց պահեց իմ մարմնում, այստեղից իսկ,
Նախկին անէծքներից մնացած հազիւ նկատելի հետքերը,
Որպէսզի փոքր ու չնչին տարրերից մեծին սովորենք:

Բ
Որովայնի մէջ են առաջանում ինքնաբերաբար ու բազմանում
Շարժուն ու պէս-պէս ճապուկ ճճիներ,
Աղիքների գաղտնակուր որդեր, այրող այտուցներ

ԲԱՆ Հ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Ստեղծուածների մէջ անդասելի այս մանրուքներից յետոյ երկրային`
Խօսքիս ընթացքը բարձրացնեմ պիտի մինչեւ մեծագոյն արարածները,
Ահաւորի արդար եւ անաչառ գործերի մասին ճառաբանելով,
Բայց եթէ նոյնիսկ շատ մօտիկ լինեն նրանք Աստծոյ,
Ինչպէս որ էին նահապետները մեր աստուածամերձ,
Եւ կամ մաքրագոյն, ինչպէս եղել են մարգարէները,
Կամ անբծագոյն, ինչպէս առաքեալները,
Կամ ընտրելագոյն, ինչպէս մարտիրոսները,-
Զո՜ւր է նրանցից հոգու փրկութիւն յուսալ ինձ համար,
Եթէ դու, ո՜վ աննուազ բարի եւ անփոփոխ խնամակալութիւն
Եւ անպակաս ողորմութիւն, ցոյց չտաս ինձ քո մարդասիրութիւնը:

Բ
Զի եթէ նոյնիսկ Աբրահամին իրե՛ն ձայն արձակեմ,
Ինչպէս ընչեղի ողորմագին առակն է ինձ ուսուցանում,
Տապից պապակուելիս անգամ նա մի կաթիլ ջուր չի կարող տալ ինձ,
Քանի որ նա էլ մարդ է` մարդկային անճարակութեամբ:
Եթէ Մովսէսին դիմեմ` նա էլ է համակուած դարձեալ նոյն տկարութեամբ,
Զի անզօր եղաւ փրկել այն մարդուն,
Որն իր վառելիք ցախի պաշարը շաբաթ օրն էր հաւաքում:
Եթէ Ահարոնին` նա եւս ուրիշին աղաչելու

ԲԱՆ ՀԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Երջանիկ եւ փառաւորեալ են սրբերի դասերը,
Որոնցից ոմանք դոյզն-ինչ գայթեցին թէեւ, բայց աւելի յաճախ հաստատուեցին
Սասանեցին փոքր-ինչ, բայց վառուած` հոգու շողերով պայծառ`
Մաքրութեամբ դարձեալ լուսաւորուեցին:
Մէկը ցոյց է տալիս նրանց խառնուածքի տկարութիւնն հասարակաստեղծ,
Իսկ միւսը` բնութեան օրէնքին յաղթող վարքն առաքինի, հրեշտակային:
Ուստի եւ նրանք օրհնուած են Քրիստոսի Հօր ամէնիշխան եւ աստուածային բերանով,
Եւ ընտրեալներ են հռչակուած, խնկուած ու բարեբանուած,
Պաշտուած են իբրեւ անդամներ Քրիստոսի,
Եւ իբրեւ սուրբ Հոգու օթեւաններ են պատրաստուած.
Չունեն իրենց մէջ խաւարի նշմարներ կամ հետքեր անգամ,
Այլ անկեղծութիւն են ամբողջովին եւ լուսաւոր արդարութիւն`
Եւ որքան հնարաւոր է Աստծոյ մարդուն
Աստծուն նմանեցնել,
Պարզերես են նրանք եւ վարքով, բարձր ու անխոնարհելի,
Նրանց կեանքն զգաստ է եւ անըստգիւտ,
Աստուածպաշտութիւնն ամուր, անհեղելի,
Ընթացքն արիական եւ անկասելի,
Ճշմարտութիւնը միատարր եւ անցնդելի,
Դիմագրաւութիւնը զօրեղ եւ անյաղթելի,


 

ԲԱՆ ՀԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Ձե՛զ եմ ասում արդ, ո՜վ մենակեացների խմբեր
Եւ աշակերտներ մենաստանների,
Դուք, որ անբաւ բարի պարգեւների յուսալից ակնկալութեամբ
Ձեր ձեռքերի մերկ մատներով զինուորագրուած էք Տիրոջը`
Ձե՛զ ընծայեցի խօսքի խորտիկներով պատրաստուած սեղանն այս ահա,
Ընդունեցե՛ք աւանդն այս խոստովանութեան` ի նորոգութիւն եւ ի փրկութիւն հոգիների:
Ճանաչեցե՛ք սրանով մարմնի պարտութիւնը,
Յիշեցէ՛ք առաքելականի հետ միասին` մարգարէական խօսքերը մեզ ի խրատ,
Թէ` "Ոչ մի մարմին թող չպարծենա
Աստծոյ առջեւ",
Ինչպէս եւ` "Չկայ ոչ իսկ մի արդար":
Մի՛ մոռացէք նաեւ այս խօսքը տէրունական,
Թէ` "Պատուիրանը կատարելիս էլ համարեցէք ձեզ անպիտան ծառայ",
Եւ թող չլինի, որ խաբողը ձեզ կարենայ որսալ:
Յիշեցէք դուք այն գրուածքը նաեւ,
Թէ` "Ընտիրներն են նրա կերակուրները":
Զի մինչեւ իսկ ես, որ այս մասնաւոր, նուազ պտուղը ձեզ մատուցեցի,
Վկայում եմ, թէ ես ինքս էլ ունեմ բիւր բամբասանքի,
Ինքնադատութեան արժանի մեղքեր անբժշկելի,
Սկզբնահօրից սկսած մինչեւ սերունդները յուսկ.
Յօժարակամ մի յանձնառութեամբ

ԲԱՆ ՀԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Թագաւոր, բարձրեալ, հզօր, ահաւոր,
Օրհնեա՜լդ միայն, Տէր Յիսուս Քրիստոս,
Լոկ դո՛ւ կարող ես յուսահատ կեանքի անյուսութեան մէջ
Սատակիչ անէծքներն ապրեցնող օրհնութեա՜ն փոխել,
Եւ վհատեցուցիչ պարսաւանքները զուարթարար գովքի.
Ամօթի փոխարէն համարձակութիւն շնորհել,
Պատկառանքի փոխարէն` պատիւ,
Տարագրութեան փոխարէն` բարութեան յոյս.
Բաժանման փոխարէն` միութեան ակնկալութիւն,
Սպառնական խօսքի փոխարէն` ողոքական սփոփանք
Եւ մէկ անգամ դատապարտութեան փոխարէն` կրկնակի ազատութիւն:

Բ
Ողորմիր, Տէ՛ր, մահուան արժանի մեղապարտիս,
Ողորմի՛ր այնօր, երբ կենդանութեան շունչս կարձակեմ.
Երբ նայուածքս խեղճ դէպի վեր կուղղեմ ես կողկողագին,
Յոյժ տագնապահար հոգուս տեսութեամբ աչքի առջեւ բերելով
Այն վտանգաւոր ճամփան, որտեղ անխուսափելի կերպով անպայման պիտի ընթանամ.
Եւ բնակելի իմ տան երդիկից ելքիս շաւիղը դիտելով թշուառ կիսամեռութեամբ,
Այլայլուած դէմքով, մատների տարտամ տատանումներով,
Կարկամ հառաչմամբ, նուազ հեծութեամբ, ձայնով նուաղած,
Եւ բազմապիսի տարակոյսներով

ԲԱՆ ՀԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Արքա՛ երկնաւոր, դու Տէ՜ր բոլորի,
Ամէն բանի մէջ եւ ամէն դէպքում միշտ երկայնամիտ,
Կենդանի Աստծոյ անքնին որդի:
Այնտեղ պէտք է ողորմել իսկապէս,
Ուր կտրուած է յոյսը վաստակի.
Այնտեղ պէտք է բարեգործել,
Ուր խափանուած է մտքի տեսողութիւնը.
Ա՛յնժամ պէտք է մարդասիրել,
Երբ տկարութեան վտանգն է պաշարել ներքուստ եւ արտաքուստ.
Այնտե՛ղ է անհրաժեշտ ձեռքիդ բժշկութիւնն աստուածային,
Ուր տեղի է տուել բոլորովին անդամների կենդանութիւնը.
Այնտե՛ղ պէտք է լինի այցելութիւնը,
Ուր ելքի հնար չկայ.
Այնժա՛մ է քո մեծութիւնը,
Երբ անյուսալի վէրքն առողջացնես.
Ա՛յն է հարազատ քո բնութեանը,
Որ անակնկալ ժամին փրկութեան համար հրաշագործես,
Ա՛յն ժամանակ հանդէս կգա քո յաղթանակը,
Երբ վերջին շնչիս` կեանքի փակուած դուռն իմ առջեւ բանաս.
Այն են շնորհներդ վայելչական,
Որ մոռանալով իմ չար գործերը` քո բարիները յիշես.
Նրանո՛վ ես դու անոխակալ,
Որ ապերախտիս երախտագէտի հետ խնամարկես.
Այնժամ ես միայն պիտի հասկանամ,
Թէ ընդունեցիր բանաւոր նուէրս` նախկին գթութեամբդ

ԲԱՆ ՀԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Այժմ ընկղմուած, զմայլուած
Եւ իսպառ ծածկըուած մեծիդ երախտիքների առաւելութիւնից`
Բազմամասնեայ, շարունակական եւ անճառելի,
Որ աջուձախից առատագոյն ու աննուազելի լրումով,
Դիմացից ու թիկունքից կուտակուած են անբաւօրէն,
Մատուցում եմ, վերընծայում
Ճշմարիտ դաւանման գովեստի աւանդ:
Որովհետեւ ինչպէս երբեմն հերձուածի չարափառութեամբ,
Ամենապատիր խաբեութեամբ նենգողի կարթով զատուած` մերժուեցի,
Ելնելով դրախտից,
Այժմ միաւորիչ այս ուղիղ անբծութեամբ
Իրական շնորհի աւանդման համար
Երկրորդ անգամ վերստին համբարձած,
Լոյսի թեւերով թռչելով, ահա, երկինք կհասնեմ:
Բայց քանզի արգանդից, ուր յղացայ,
Ծնուած հոգեւոր երկունքով,
Մեծ եւ երջանիկ անարատ դժխոյ,
Իսկուհի բոլոր կոյսերի,
Գովելի ու պանծալի իմ մօրը հարկ է
Սահմանուած կարգով արձանագրել այս մատեանի մէջ,
Որպէսզի ծնուի եւ ցուցադրուի,
Նաեւ այլ գալիք ազգերին պատմուի
Խնկելի փառքի որքանութիւնը`
Արժանի պաշտումով պատւուած`
Իբրեւ մաքուր մարմին
Բան-Աստծոյ մարդեղութեան գլխի հետ`
Ի յիշատակ հաւատի

ԲԱՆ ՀԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Աստուա՜ծ ողորմած, բազմագութ, հզօր,
Ահաւոր, մարդասէր, օրհնեալ, կենդանի, անճառ,
Չկայ ոչ մի բան քեզ համար բնաւ անձեռնարկելի,
Նոյնիսկ եթէ նա մեր մտքի համար լինի անհնար:
Դժնի փշի տեղ դու քաղցր պտուղ կարող ես տալ,
Սկզբնահա՜յրդ այս նոր ու զարմանալի կենաց կանոնի.
Քանզի բարիք անել ատելիին եւ աղօթել հալածչի համար,
Փրկութիւն հայցել խոցողին եւ սպանողին ներումն խնդրել`
Դո՛ւ էիր, որ ընծայեցիր մեզ պտուղն այս հրաշալի,
Որի քաղցրութիւնն է անճառելի եւ անօրինակ,
Քո բարեբանուած կամքին հաճելի
Եւ ճաշակելի գովեալ շուրթերիդ:
Հոգի՛դ մեր երեսի եւ զօրութիւնդ մեր գեղեցկութեան,
Դու Տէ՜ր Քրիստոս, օրհնեալ ի բարձունս:
Բայց ամենավրէպ երկրածին մարդիկ
Քո բարեմատոյց ձեռքերին անգամ չարութեամբ հատուցեցին:
Իսկ դու լինելով լոյս ու լուսատու,
Չես լսում անէծք ու չես ախորժում չարից,
Չես ուզում կորուստ, չես ցանկանում մահ,
Չես հուզւում խռովութիւնից,
Չես ենթարկւում ցասման,
Չես հարկադրւում բարկութիւնից,
Չես մթագնում սիրուց,
Չես այլայլւում գթութիւնից

ԲԱՆ ՀԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Օրհնեալ եւ լուսանորոգ օր է մեծ պասեքի ուրբաթը սարսափելի,
Երբ եղան երկու արդարակշիռ ընտրութիւնները սասանած բոլոր արարածների`
Վերածելու նրանց անփոփոխելի ու երկնակենցաղ մի այլ էութեան,
Բարձրացածներին խոնարհեցնելով ու վեր հանելով ընկածներին:
Եւ բարեպատեհ ժամն եկաւ հասաւ,
Գրելու ինձ այս նուագն ողբաձայն` զուարճախառն երկիւղով.
Չարչարանքներիդ մասին եմ ուզում խօսել այժմ ես,
Որոնք կրեցիր դու իմ փոխարէն,
Աստուա՜ծ բոլորի:

Բ
Կանգնեցիր իմ կերպարանքով` ստեղծածիդ ատեանի առաջ
Չխօսեցիր դու` տուիչդ խօսքի,
Չբարբառեցիր` ստեղծո՛ղդ լեզուի,
Ձայն չարձակեցիր` սասանիչդ երկրի,
Չմռնչացիր` ամէնազդու փո՛ղդ մեծաձայն,
Ո՛չ երախտիքովդ յանդիմանեցիր
Եւ ոչ էլ նրանց իրենց չարութեամբ պապանձեցրիր.
Չմատնեցիր դու նրանց ամօթի, որ քեզ մատնեցին մահուան տանջանքին.
Չդիմադրեցիր, երբ կապեցին քեզ, ոչ էլ նեղացար, երբ ապտակեցին.
Չնախատեցիր, երբ թքեցին ու չխռովեցիր, երբ բռունցքներով խփեցին քեզ,
Չսրտմտեցիր, երբ կատակեցին, չխոժոռուեցիր, երբ ծաղրեցին:
Պատմուճանը

ԲԱՆ ՀԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ արդ, հողանիւթ կերպարանքովս ընկնելով երեսն ի վայր,
Եւ ծնրադրական երկրպագութեամբ գլուխս խոնարհած`
Ողորմած բարեգործիդ կենդանարար ոտքն եմ համբուրում
Եւ այս աղօթքն եմ ընծայում մեծիդ:

Բ
Աղաչում եմ քեզ, միա՜կ խնամակալ, մարդասէր, գթած,
Կեցուցիչ, հզօր, այցելու, պաշտպան,
Թող ի զուր չանցնեն ինձ համար մարդացած Աստծուդ փրկարար չարչարանքները,
Ոչ էլ ընդունայն` մատնութեան գիշերը թափած քրտինքիդ կաթիլն արիւնախառն.
Թող չստուերանայ երախտիքը լոյսիդ,
Որ ձրիաբար, առանց փրկանքի պարգեւեցիր ինձ` թշուառացածիս.
Թող չջնջուի շնորհներիդ աւետիսը,
Որ քո կողքից բխած կայլակները նորոգեցին.
Թող անօգուտ չլինեն չարչարանքներիդ պտուղները,
Որ մատուցեցիր ինձ` կարօտեալիս.
Թող չպարծենայ արտաքսուած բանսարկուն,
Ինձ` ստեղծածիդ սեփականելով.
Յաղթիր քո կամքով չարի իղձերին,
Թող դարձեալ ապշի մի անգամ արդէն զարհուրածը,
Թող կրկին դատապարտուի իսպառ դատապարտուածը,
Մի՛ խնայիր խօսքդ ազատարար,
Որ ինձ` ստեղծածիդ ընծայելով քեզ, նորից քեզ դարձնի:
Ցոյց տուիր անճառ


ԲԱՆ ՀԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Յիշի՛ր, Տէ՛ր գթած եւ արդարասէր,
Աստուա՛ծ ճշմարիտ.
Նայի՛ր վերստին քո ստեղծածին, որ սխալական է իր բնութեամբ.
Զննիր ինձ դարձեալ` շրջանառութիւնն իմ արեան, ահա,
Որ տարածւում է ամէն ուղղութեամբ:
Մօտեցիր դու ինձ բժշկի նման
Եւ տե՛ս, որ մարդ եմ խակամիտ, թերի իմ խորհուրդներով,
Ինչպէս որ ինքդ վկայեցիր, չեղածներն անգամ տեսնող սրտագէտ,
Դո՛ւ միայն անմաս` ստութեան մութին:
Ապա ուրեմն իրաւացի է, որ դասուեմ կարգն այն մեղաւորների,
Որոնք իբրեւ երկրածին մարմին մահկանացու
Վրիպել են մարդկօրէն սխալուելով եւ դատապարտուած են կրկնապէս,
Քան թէ ուզենամ` խօսքդ սուտ դուրս գա:
Քանզի արդարեւ դու ինքդ էլ գիտես,
Թէ չար է ի բնէ մեր ծնունդն արդէն եւ ընդաբոյս է չարութիւնը մեր,
Եւ մեր խորհուրդներն անփոփոխ են միշտ,
Ըստ հոգեհանճար իմաստունի կանխազեկոյց առակի:

Բ
Թեթեւացրո՛ւ սաստկութիւնն այն տանջանքների,
Որոնք պատրաստուած` սպասում են ինձ`
Գեհենի որդուս յաւիտենական մահուան համար զարդ դարձնելու ընդմիշտ.
Վերացրո՛ւ մէջտեղից մեղքերս ամօթալի,
Որոնք պահուած

ԲԱՆ Ձ
Ա

Եւ արդ, այսքան յուսահատութիւնների եւ ահարկու սրտաբեկութեան,
Ահաբեկիչ սաստկութեամբ աստուածային բարկութեան ենթարկուելուց յետոյ,
Թախծալից ոգով, իսպառ տագնապած`
Քեզ եմ աղաչում, սուրբ Աստուածածին,
Հրեշտակ մարդկանց մէջ, մարմնատեսիլ քերովբե,
Երկնաւոր արքայուհի,
Անխառն, ինչպէս օդ, մաքուր, ինչպէս լոյս,
Անշաղախ` նման բարձր արուսեակի պատկերին պայծառ,
Գերազանց, քան սրբութիւնների բնակարան անկոխելի,
Խոստացուած դու վայր երանաւետ, Եդեմ շնչաւոր,
Անմահ կենաց ծառ` բոցեղէն սրով պարունակուած,
Բարձրեալ Հօրից զօրացած եւ հովանաւորուած,
Հանգստութեամբ Հոգու պատրաստուած եւ մաքրագործուած,
Բնակութեամբ Որդու յարդարուած եւ տաղաւարուած,
Հօր համար միածին եւ քեզ` անդրանիկ,
Որդիդ` ծնունդով եւ տէրդ` արարչութեամբ,
Անաղտ մաքրութեանդ հետ ե՛ւ անբիծ բարի,
Անարատ սրբութեանդ հետ ե՛ւ բարեխօս խնամակալ,
Ընդունի՛ր աղօթքն այս աղերսալից քեզ դաւանողիս,
Եւ այն ընծայիր Աստծուն իբրեւ պաղատանքը քո,
Խառնելով նրան` մեծիդ մատուցուած իմ պաղատալից ներբողն առաջին.
Հիւսիր, միացրու դառն հեծութիւնն

ԲԱՆ ՁԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Աստուածածնի մաղթանքների հետ ընդունիր, ո՜վ բարեգութ,
Ե՛ւ աղերսագին խնդրանքներն, ահա, անմահ, լուսակերպ հրեշտակների,
Որոնք ինձ համար մաքուր բերանով գոչում են անլուռ
Հանապազօրեայ բարեխօսութեամբ:
Բարի են նրանք բարերարիցդ միշտ բարեգործուած,
Եւ ամէնիշխան Էիդ հրամանով ստեղծուած` յաւէտ անընդել չարին:
Նրանք բարձրեալիդ զօրքերն են հզօր խօսքիդ միշտ պատրաստ.
Սուրբ են ու մաքուր, անարատ, օրհնեալ,
Վայելուչ, յաղթող եւ անպարտելի,
Եւ արագաշարժ` մտքի տեսութեան ընթացքի նման:
Բարեխօսներ են նրանք, մատակարար եւ խնամակալ,-
Աշխարհիս այգում արմատաւորուած
Եւ երեք երկար ու ձիգ տարիներ դատարկ մնացած,
(Որ յաւերժական ժամանակն է պարունակում իր մէջ`
Անցեալը, ներկան ու ապառնին),
Այն թզենու, որ պտղազուրկ էր, պաճուճուած միայն սին սաղարթներով,
Որ ճիշտ պատկերն է թշուառ մարդկութեան:
Նրանք մեր շուրջը դեգերում են միշտ, կարեկցելով մեզ
Եւ ուզում են, որ լինենք բախտաւոր.
Եւ կենդանութեամբ յաւիտենական` աղօթում են մեր փրկութեան համար,
Այս խօսքն ասելով` "Քո

ԲԱՆ ՁԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՜ր Աստուած բարերար, բազմապարգեւ թագաւոր,
Կենաց պատսպարան, լուսոյ կերպարան, լայն հանգստարան.
Որ մեղաւորիս համար մարմնացար,
Անպատում գործեր կատարեցիր դու ու շատ հրաշքներ,
Մինչեւ հասցրիր կատարելութեան` մարդեղութիւնդ
Քո ամենալիր աստուածութեան հետ:
Արդ, յանուն երկնաստեղծ ձեռքովդ ձեռնադրուած
Եւ քո սուրբ հոգով օծուած սրբազան առաքեալների,-
Որոնց արժանի գովեստն ես արի մի այլ գրուածքում, ըստ կարողութեանս,
Քո փառքի համար, Տէ՜ր ամենայնի,-
Ի՛նձ էլ ողորմես, յիշելով սէրըդ, որին դու նրանց արժանացրիր:
Նրանցով ելքի շաւիղ ցոյց տուր ինձ դէպի երանութիւնը փափագելի:
Նրանց հովվութեան բարի ձայնը թող քաղցր հնչի ինձ, զերթ կենաց ողջոյն:
Անեղծ փրկութեան յոյսի մէջ ե՛ս էլ բաժին ունենամ`
Կեանքի առաջնորդների հետ,
Պատուի այդ շնորհն առաջին անգամ ստացողների,
Փառաւորեալ խմբերի,
Բանական գետերի,
Բարձրաձայն աւետողների,
Պանծալի իշխանների,
Լուսապայծառ թագով պճնուածների,
Զօրաւոր շնորհի անկապուտ զարդով պայծառացածների,
Տիրական լոյսի զուարթարար իւղով




ԲԱՆ ՁԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բարձրեալ անքնին, զօրութիւն ահեղ,
Տէր արարածոց,
Թագաւոր երկնի, ստեղծիչ հրեշտակաց, մտքի գոյարան,
Հաստիչ հրեղէնների, հոգիների բարի պետ,
Ապաւինութեան աջ, հանգստաւետ անդորրութիւն,
Լուսալիր տեսութիւն, պայծառութիւն բերկրալից,
Երանութեան ճամփայ, կենդանութեան պատճառ,
Բանականութեան առիթ,
Անվտանգ փրկութիւն,
Առաջնորդ խաղաղութեան,
Պարիսպ ամրութեան, պահպանութեան պատուար,
Ցանկապատ բոցեղէն` մեծագոյն օրհնութիւն,
Անոխակալութեան սահման,
Այս ողբերգութեան մատեանում գրուած խօսքերովն իմ խոստովանական`
Մարդկային ազգի մեր թշնամիներին նոյնպէս բարութեամբ յիշիր,
Եւ տո՛ւր կատարեալ քաւութիւն նրանց եւ ողորմութիւն:
Մի՛ բարկանար, Տէր, դու նրանց վրայ, որպէս սրբերին բամբասողների,
Դէպ ինձ ունեցած մեծ սիրոյդ համար եւ իմ պատճառով,
Այլ իբրեւ չարեր կշտամբողների եւ իրաւաբար նախատողների`
Ների՛ր նրանց յանցանքները:
Թէ՛ ես, թէ՛ նրանք եթէ միասին ելնենք քո առաջ, ով արդարադատ,
Գուցէ եւ ոմանց մեղքերը մեր դէմ շա՜տ սակաւ լինեն
Եւ բամբասանքները` իրաւացի.

ԲԱՆ ՁԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Երկնաւո՛ր արքայ, բարձրեալ թագաւոր,
Տէ՜ր դու բոլորի եւ ամէնքի յոյս,
Արարիչ տեսանելիների եւ հոգեղէնների հաստիչ,
Պատճառ եղածների եւ կազմող լինելիների,
Տուիչ լոյսի, առիթ առաւօտի, պատրաստիչ վաղուայ,
Երեւացնո՛ղ երեկոյի, յօրինող խաւարի,
Արուեստաւոր բարեհնար, իմաստութեան գործիչ,
Քաւարան օրհնեալ, հալիչ մեղքերի, հալածիչ ցաւերի,
Լուծիչ դառնութեան, պահպանարան հանգստի,
Հնարիչ նիրհի, կարգաւորիչ քնի, պարգեւիչ նինջի,
Կարգաւորիչ շնչառութեան, զգայութեան տեւողութիւն,
Ցրիչ ցնորքների, բարեկարգիչ անուրջների, փոխարկող զարհուրանքի,
Փոփոխիչ տխրութիւն, խափանիչ խայթումների,
Կասկածների փարատիչ, ծփանքների հանդարտիչ,
Ահաբեկութիւն խարդախների, դեւերի հարուածիչ,
Ախտերի փախուցիչ եւ ընկղմիչ գայթակղութիւնների:
Պաշտպանի՛ր ձեռքովդ երկնաստեղծ,
Զօրացրո՛ւ աջովդ բարձրացած,
Ամփոփի՛ր թեւերովդ ամենակալ,
Ծածկի՛ր խնամքովդ աստուածային,
Ամրացրո՛ւ վերնայիններիդ վերակացութեամբ,
Շուրջանակի պարսպիր անմահներիդ գումարտակներով,
Ընդդիմամարտին իմ վանիր զուարթուններիդ

ԲԱՆ ՁԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ քանզի զուարթ արթնութիւնը մեր նինջ ես համարում,
Իսկ լռութիւնը խոր թմրութեան մէջ` ի քեզ ունեցած
Ուղիղ հաւատքի համար` աչքերի անթարթ բացութիւն,-
Ուստի հոգուդ իմաստութեամբ ուղղի՛ր յաջողուածքն իմ ձեռնարկածի,
Որի համար ահա աղօթում եմ ես մաղթանքներիս հեծեծագին ձայնով:
Զօրացրու ինձ, Տէ՛ր, ճգնաւորական բարենպատակ իմ վաստակի մէջ,
Կարեկից եղիր իմ տկարութեանն ու թեթեւացրու սկիզբն աշխատանքիս:
Արագացրու առաջադրուած այս ձեռակերտս, մշտապէ՜ս կարող,
Դիւրացրու նրա ընթացքը դէպի աւարտում լրիւ:
Բերկրութեամբ հասցրու ինձ գործի վախճանին,
Արա՛ այնպէս, որ ժամանակին հասնեմ նպատակիս,
Ուղեկից եղիր իմ ճանապարհին,
Բարձր թռիչքով դէպի օգտակարն ինձ շտապեցրու,
Աջ կողմս կանգնիր ամենածանր վտանգի դէպքում,
Լսեցրու ձայնդ անձկութեանս պահին,
Կորստեան ժամին ձեռքովդ փրկիր,
Ներգործիր մատովդ, երբ որ նեղն ընկնեմ.
Հարթիր արգելքներն ամենաչար խափանման,
Հոգեղէնիդ առաքմամբ, ինչպէս Ամբակումին, ի՛նձ էլ ճար արա,
Խօսք շնորհիր ինձ ատեանում, կանգնած` բազմութեան առաջ

ԲԱՆ ՁԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բազմազանօրէն շարահիւսուած այս հառաչագին ու տխրաթախիծ ողբերի փոխարէն
Ողորմի՛ր բոլոր հոգիներին դու, թագաւո՛ր գովեալ եւ երկայնամիտ,
Եւ առաւել եւս նրանց, որ չունեն կենաց փրկութեան ակնկալութիւն,
Ինչպէս եւ նրանց, որոնք ննջեցին ի մահ անպատրաստ` իւղի պակասից հանգած լապտերով:
Ուստի եւ յիշի՛ր, Տէր իմ գթառատ, եւ այդ պատճառով տուր ինձ իրաւունք,
Թէ ի փառս ահաւոր եւ սքանչելի մեծիդ`
Մարդու կազմուածքը բաղադրեցիր դու իրար հակառակ տարբեր տարրերով`
Մէկը ծանր եւ միւսը թեթեւ, մէկը սառն եւ միւսը ջերմ,
Որպէսզի մենք այդ ներհակութիւններն հարթ պահելով միշտ`
Նրանց համերաշխ հաւասարութեամբ կոչուենք արդար:
Եւ այդպէս, առաքինաբար, երբ հոգու հետ բարձրանանք,
Չմոռանանք եւ մեր խոնարհութիւնը կաւի վերաբերմամբ
Եւ ընդունենք պսակ ճգնաւորական:
Եւ սակայն, ուխտազանց եղանք այս կանոնի դէմ,
Զիջելով կառուցուածքին մեր հողեղէն` անասնօրէն սողալով կպանք երկրին`
Մէկն իր ախտերով, մէկն անգթութեամբ,
Միւսն ամենաբաղձ կերակուրների իր մոլութիւնով,
Որպէս մշտաբոյծ գազան շարունակ

ԲԱՆ ՁԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Ա
Եւ ահա, քանզի այս ողբերգութեան կտակը համեստ հասել է իր աւարտին,
Արա՛ այնպէս, Տէ՜ր, որ ինքնանախատ կշտամբանքների այս խօսքերիս հետ
Վերջ գտնեն նաեւ ու դադար առնեն սովորութիւններն իմ չար:
Դու ինքդ յուսադրեցիր դատապարտեալիս, ասելով`
"Հայրս չի ուզում, որ կորչի մէկն իսկ այս փոքրիկներից",
Եւ դարձեալ, թէ` "Հօրս կամքն է, որ չկորցնեմ բոլոր ինձ յանձնուածներին":

Բ
Ահա՛ օրհնուած ես դու գթութեան մէջ,
Բարեբանուած միշտ` քաղցրութեան մէջ,
Խոստովանուած` երկայնամտութեան մէջ,
Եւ ճանաչուած ես այցելութեան մէջ.
Քարոզուած Տէր ես դու փրկութեան մէջ.
Եւ ներբողուած ես առատութեան մէջ,
Պատւուած ես պաշտպանութեան մէջ,
Փառաւորուած ես փրկութեան մէջ,
Երկրպագուած` անբաւ բարձրութեան մէջ,
Պաշտուած ես անքննութեան մէջ,
Գովեա՜լդ միակ` յաղթութեան մէջ,
Հռչակուած` հզօրութեան մէջ,
Խնկաւորուած ես ողորմութեան մէջ,
Համբուրուած` անճառ հեզութեան մէջ,
Ճաշակուած ես դու խոնարհութեան մէջ:
Եւ քեզ հետ նաեւ ծնողդ երկնաւոր`
Աստուած բոլորի մխիթարութեան,
Ընդ որում

ԲԱՆ ՁԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Եւ ահաւասիկ, կոտրուած հոգով, սաստիկ յուսահատ,
Խորտակուած սրտով առջեւդ եմ թափում ջուրը իմ կամքի, կաթիլն արցունքի,
Յիշեցնելով արեմաթացի Սամուէլ մարգարէին,
Որ առնելով ջուրն սկաւառակից` թափեց քո առջեւ, ո՜վ ամենատես,
Ցոյց տալու համար ժողովրդին, թէ խոստովանութեամբ եւ հնազանդութեամբ
Պէտք է ընկնել գարշապարներիդ կենդանարար:

Բ
Եւ արդ, ընդունի՜ր այս աղիողորմ հեծեծանքներով հիւսուած խօսքերը,
Եւ այս բանաւոր անարիւն զոհի նուէրն հոտոտիր, թագաւո՛ր երկնի.
Սրբիր օրհնութեամբ գիրը մատեանի այս ողբերգութեան,
Եւ դրոշմիր գրուածքն այս որպէս արձան մշտնջենական`
Քեզ համար հաճոյ միւս միջնորդական մաղթանքների հետ:
Թող որ նա ընդմիշտ մնայ քո առաջ եւ ականջներիդ հնչի շարունակ.
Եւ շրթունքներով ընտրեալներիդ բարբառի՛ թող նա
Ու հրեշտակներիդ բերանով խօսի.
Թող որ տարածուի աթոռիդ հանդէպ եւ ընծայուի սուրբ սրահի մէջ քո.
Քո անուան նուիրուած տաճարում խնկարկուի եւ բուրի՜ փառքիդ սեղանի վրայ.
Թող պահուի հարուստ քո գանձարանում եւ թող ամբարուի ստացուածքիդ մէջ.
Թող

ԲԱՆ ՁԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Աստուած եւ Տէր, կեանք եւ արարիչ,
Ողորմած, գթած, լոյս երկայնամիտ,
Անոխակալ, մարդասէր, ամենագութ,
Պարգեւատու, փրկիչ,
Օրհնեա՜լ, գովեալ եւ բարեբանեալ:
Ամուր պահարան, վստահելի պատսպարան,
Բարութիւն` առանց նենգութեան,
Ճառագայթ` առանց խաւարի,
Քաւիչ մեղքերի, բուժիչ վէրքերի,
Անհասներին` հնարք, անմերձներին` մօտիկ,
Անյուսութեան ելք,
Անունդ խոստովանուած` Աստծոյ որդի:
Քեզ եւ ահաւոր ու հզօր Հօրդ
Եւ քեզ հետ երկրպագելի ամենակալ Հոգուդ
Փա՜ռք ու պաշտօն գոհաբանութեան
Յաւիտեանս. ամէն:

 

ԲԱՆ Ղ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Բարեբանեալ Աստուա՛ծ, երկնաւոր, միա՜կ արարիչ,
Տէր ամենակալ, մեծութիւն ահեղ, գթութիւն օրհնաբանելի,
Ողորմութիւն խոստովանելի, բարերարութիւն երկրպագելի,
Խնամակալութիւն պաշտելի, մարդասիրութիւն տօնելի,
Պահպանութիւն խնկելի, բարձրեալ անքննելի,
Մերձաւոր կամարար, ապաւէն անկասկածելի,
Մխիթարիչ սրտերի, փարատիչ վշտերի, ապաքինիչ ցաւերի,
Վստահութեան վախճան, վերացումն պարտքերի,
Փոխարկիչ կարիքների, կարգաւորիչ կրքերի,
Հարմարիչ խօսքերի, սանձահարիչ լեզուի,
Պարփակումն շնչի, հաստատիչ հագագի,
Ամփոփիչ խորհուրդների, կրթարան կամքի,
Հանգստացնող հուզմունքների, հանդարտիչ մրրիկների,
Եւ խաղաղութի՜ւն դու ծփանքների,
Որ բռնում ես իմ` իշխանականիս թեւերը ամէն ուղղութեամբ թռչող
Եւ իմաստութեամբ նուաճելով` դէպի քեզ դարձնում:

Բ
Երախտաւո՛րդ միշտ գովաբանուած,
Դու, որ անհպարտ եւ երկայնամիտ հեզութեամբ համբեր`
Անճառ հրաշքով տենչում ես հանգչել մաքուրների մէջ.
Թագաւո՛ր բոլոր արարածների, ըստ ամենայնի ճանաչուած, գթած,
Սկզբնահայր եւ նախաշաւիղ` սիրոյ ընթացքի

ԲԱՆ ՂԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

Տէ՜ր, Տէ՜ր գթութեանց եւ Աստուած ողորմութեանց,
Անուն մեծատառ, ձայն ահեղալուր, կոչումն ահաւոր,
Համբաւ անպարփակ, բարբառ սոսկալի, հնչումն հիասքանչ,
Յուսադրութիւն բարերար, ամէնողորմ քաղցրութիւն.
Որից վախեցած սասանւում են ողջ արարածները:
Ահիդ պակուցիչ սպառնալիքից`
Սաւառնում են սերովբեները ու քերովբեները թեւամփոփւում,
Պարուրւում են պարերը լուսակերպների,
Երկնային բոլոր պետութիւնները երկնչում հիազարհուր,
Ու ցնծում են ողջ երկիւղած դողով` նաւակատիքի բերկրութեամբ:
Զարհուրում դեւերն ու ընկրկում են գնդերը չարի,
Չքւում ոգիները խաւարասէր,
Անդունդ գլորւում հրեշտակներն օտարի,
Խաչի նշանով խարխափում են յարձակումները ընդդիմամարտի,
Փակւում են քինօտ ամաղեկացիք բանտի խորքերում,
Անլուծանելի հանգուցումներով պաշարւում խմբերն հակառակորդի,
Մահազէնների գումարտակները արգելափակւում զնդանում անզերծ,
Դեւերը պրկւում ահեղ հրամանիդ մետաղների մէջ`
Ընդդիմախօսներն ամենայն լռում, պապանձւում անձայն,
Աներեւոյթների բազմութիւնները պարաւանդւում են կորստեան




ԲԱՆ ՂԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
ԺԱՄԱՀԱՐ ԿԱՄԿՈՉՆԱԿ Ի ՓԱՅՏՆ ԵՐՋԱՆԻԿ ԲԱՐԵԲԱՍՏՈՒԹԵԱՆ ԺԱՄԱՀԱՐԻՆ ԽՈՐՀՐԴԱԾՈՒԹԵԱՆ, ԱՂԱՉԱՆՍ ԵԴԵԱԼ ԸՆԴ ԿԵՐՊԱՐԱՆՍ ԹԱՐԳՄԱՆՈՒԹԵԱՆՆ
Ի ԽՈՐՈՑ ՍՐՏԻՑ ԽԱՒՍՔ ԸՆԴ ԱՍՏՈՒԾՈՅ

Գոհունակութիւնս եմ յայտնում քեզ, բարեգութ,
Միակ մարդասէր, երկնքի ու երկրի արարող,
Կենդանի Աստծոյ Որդի,
Զարթնած քո յիշատակի սիրոյ անձկութեամբ
Փայտիդ հրաւէրով,
Որ հնչեցրիր մեր ականջներին.
Եւ սթափուեցինք, ելանք մահակերպ թմրութեան միջից,
Կարծես սփոփիչ խօսքի կոչումով`
Պաշտամունքի եւ օրհնութեան ժամին
Հանդիպելու քեզ ցնծութեամբ
Այս հատուցման բեմի առջեւ:

Բ
Փա՜ռք քեզ, ահա, անուն անսահման
Եւ զօրութիւնդ անընդգրկելի,
Որ փրկութիւնն իմ հոգացիր
Հնարներով բազմաքանակ.
Գոհաբանուած անեղծ իսկութիւն,
Որ այստեղ հրաշքով կերպարանեցիր
Նմանութիւնը գալոց օրերի,
Որ վայելչական խաղաղ գործիքով այս փայտե
Որոտացիր սաստիկ, երբ քնած էի անկանգնելի,
Կարծես ծուլութեան դանդաղութեանը
Խառնեցիր խրատիդ յանդիմանանքը,
Հայրական սիրուդ հեզութեանը
Ճայթման ուժգնութիւն միացրիր.
Երկու միջնորդի ընդոստ

ԲԱՆ ՂԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
ՄԵԿՆՈՂԱԿԱՆ ԱՂՕԹՔ ՄԵՌՈՆԻ ՍՐԲԱԼՈՅՍ ԻՒՂԻ ՄԱՍԻՆ

Սուրբ եւ ահաւոր անուն անպատում, բարձրեալ,
Միշտ ախորժելի, անձկալի փափագ,
Սրբերգու փառատրողներից միշտ սրբաբանուած,
Որ բնակւում ես սուրբ վայրում,
Լի ամենազեղ բարութեամբ,
Առատաձեռն աննուազելի,
Լոյս բարի եւ ծագումն գովելի,
Երկրպագուած փառաւորութիւն,
Ահեղ եւ անզննելի, ամէն եւ ամէն ինչի մէջ:
Դաշն յոյսի այս խօսքով
Քեզ միանալու ուխտ եմ անում,
Հզօր, այո, ամէն, ալելուիա,
Հանուրի գովեալ թագաւոր,
Բոլորի Աստուած, գոյերի ստեղծիչ եւ կամարար տէր,
Միակ առիթդ պատճառուածների,
Փրկիչ եւ օծեալ մշտապաշտելի:

Բ
Ուստի մեկնութեամբ պարզաբանելով մեզ համար
Անվախճան այս գանձը ու անփոխադրելի հարստութիւնը,
Յիսուս Քրիստոս, երկնային արքա, որին մեծ դողով սպասարկում են
Ահեղ անմահների լուսաբերան բոցաշնչութիւնները,
Խոնարհուելով կամայօժար, անխոտոր մտքով,
Գոհութեամբ ծունր եմ դնում, ստեղծո՛ղ էութիւնների,
Որ կան տեսանելի եւ ծածուկ:
Որ ես եւ էիր միակ բովանդակը` անպակասելի ամենեւին,
Մեր [պատկերն] առատ

ԲԱՆ ՂԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա

ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Աստուա՜ծ յաւիտենական, բարերար եւ ամենակալ,
Ստեղծող լոյսի եւ յօրինող գիշերի,
Դու կեանք` մահուան մէջ եւ լոյս` խաւարում,
Յոյս` սպասողների եւ համբերութիւն տարակուսեալների.
Որ ամէնարուեստ քո իմաստութեամբ ստուերը մահուան փոխում ես այգի,
Աննուազ ծագում եւ անմայրամուտ արեգակ,
Զի գիշերուայ մութն անզօր է իսպառ քողարկել փառքը քո տէրունական,
Որին ծնրադրում են արարածներն ու երկրպագում`
Երկնաւորներն ու երկրաւորներն եւ սանդարամետականները բոլոր:
Դու լսում ես հեծեծանքները կապեալների, ունկնդրում խոնարհների աղօթքին
Եւ ընդունում ես նրանց խնդրանքները,
Աստուած իմ եւ թագաւոր իմ, կեանք իմ եւ ապաւէն իմ,
Յոյս իմ եւ վստահութիւն իմ,
Տէ՜ր Յիսուս Քրիստոս, Աստուած բոլորի,
Սրբերի սրտում հանգչող սո՛ւրբդ դու,
Մխիթարութիւն վշտերի եւ քաւարան մեղաւորների,
Որ գիտես ամէն ինչ` նրանց լինելուց առաջ:
Ուղարկի՛ր պաշտպան զօրութիւնն աջիդ
Եւ գիշերային երկիւղից ու չար դեւից ինձ փրկիր,
Որպէսզի յիշատակը սոսկալի եւ սուրբ քո անուան

ԲԱՆ ՂԵ
Ա
ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ

Արեգա՛կ արդար, օրհնեալ ճառագայթ, պատկեր լուսեղէն,
Փափագ անձկալի, անքնին բարձրեալ, անպատում զօրեղ,
Բարու բերկրութիւն, յուսատու տեսիլ, գովեալ երկնաւոր,
Թագաւոր փառաց, Քրիստոս արարիչ, խոստովանեալ կեանք,
Եղկելուս բազմավրէպ եւ սխալներով լի այս շարադրանքի
Պակասները դո՛ւ լրացրու խօսքով քո ամենազօր
Եւ այն մատուցիր որպէս հաճելի աղերս բարձրեալ Հօրդ:
Դու ինձ համար անէծքների փորձութեան ենթարկուեցիր`
Կերպարանքովդ նմանուելով ինձ, կենա՜ց օրհնութիւն,
Բարեխնամ տեսուչ երկնայինների եւ ողջ երկրայնոց:
Զի թէ յանձն առար մեռնել ինձ համար,
Աստուա՜ծ բոլորի,
Ո՛րքան աւելի պիտի ուզենաս կարեկցել եւ այժմ ինձ, տառապալից տագնապահարիս,
Ազգակցիդ մեզ` մեզնից մարմնացեալ,
Մեղապարտիս հետ միշտ աղօթելով
Հօրդ համապատիւ:

Բ
Եւ պատուական արեանդ միջնորդութեամբ,
Որ մատուցւում է միշտ առաքչիդ կամքին ի հաճութիւն`
Թող վերացուեն վտանգները մեղաւոր դատապարտեալիս,
Պարտքերը զիջուեն, ամօթը փարատուի,
Մոռացուեն խայտառակութիւններն ու դատավճիռն ի բարին փոխուի,
Սատակեն

 







Комментарии  

 
0 #1 kamagra 100 mg 28.03.2018 00:38
kamagra oral jelly india price
kamagradxt.com
super kamagra forum hr
kamagra 100mg
kamagra gold jelly
Цитировать
 

Добавить комментарий

Защитный код
Обновить

Смотреть армянские фильмы онлайн на сайте SamaraHay:

Новости Самары

30 Май 2018 12:11

«Самара присоединилась к Всероссийской п…

С 30 мая до 31 августа 2018 года в рамках...

16 Мар 2013 08:46

Тридцать человек в масках разгромили каф…

Тридцать человек в масках разгромили кафе в Самаре

Около 30 человек в масках в пятницу вечером зашли в...

09 Мар 2013 18:29

В аварии погиб вице-президент самарской …

В аварии погиб вице-президент самарской федерации бокса Анатолий Абрамов

Вместе с вице-президентом федерации бокса Самарской области Анатолием Абрамовым в...

Армянские новости

17 Мар 2013 18:06

В США пройдет 21-ый Александрийский армя…

В США пройдет 21-ый Александрийский армянский фестиваль

В городе Александрия американского штата Виргиния 1 июня 2013 года...

14 Мар 2013 17:03

Скончался поэт-сатирик Арамаис Саакян

Скончался  поэт-сатирик Арамаис Саакян

Скончался известный армянский поэт-сатирик, бессменный редактор сатирического журнала «Возни» Арамаис...

09 Мар 2013 17:49

Комиссия Ай Дата США обратилась с призыв…

Комиссия Ай Дата США обратилась с призывом в армянской диаспоре Америки

Комиссия Ай Дата США обратилась с призывом в армянской диаспоре...

Новости спорта и культуры

13 Мар 2017 13:18

Челси и Манчестер Юнайтед сыграют 13 мар…

Челси и Манчестер Юнайтед сыграют 13 марта в рамках кубка Англии

В понедельник в Кубке Англии состоится интересное противостояние, в котором...

12 Мар 2017 09:22

Амкар сыграет с Зенитом 12 марта в рамка…

Амкар сыграет с Зенитом 12 марта в рамках 19-го тура чемпионата России

Воскресная программа 19-го тура чемпионата России откроется матчем в Перми....

02 Май 2013 19:43

Премьера фильма «Меня зовут Виола»

Премьера фильма «Меня зовут Виола»

Знаменитый армянский режиссер Рубен Кочар очень скоро представит скандальный фильм...

Новости SamaraHay

22 Июн 2017 14:17

Рецепты для мультиварки и мультипекаря R…

Открылся новый интересный сайт, посвященный рецептам для мультиварки и мультипекаря...

26 Дек 2015 14:25

Увлекательная электроника - Զարմանահրաշ …

Увлекательная электроника - Զարմանահրաշ էլեկտրոնիկա

Автор проекта "SAMARAHAY" создал новый проект «Видеоблог радиолюбителя». Проект посвещен...

29 Май 2015 21:47

Все о мобильном банке Сбербанка

Все о мобильном банке Сбербанка

С развитием банковских технологий управлять своими вкладами, кредитами и счетами...

Последние комментарии

Мы "Вконтакте"

Случайные рецепты

Чечевичный суп с ариштой (воспапур с ари…

Чечевичный суп с ариштой (воспапур с ариштой)Перебранную и промытую чечевицу...

Маринад из овощей

Маринад из овощейМорковь нарезать тонкими ломтиками. Свеклу промыть, ошпарить, а...

Салат из спаржи с чесноком

  Салат из спаржи с чеснокомСваренные (как для салата из спаржи...

© 2011 «SamaraHay» - информационно-развлекательный портал для самарских армян. Если вы обнаружили ошибку, пожалуйста, сообщите нам. Все вопросы по рекламе на сайте можно обсудить по телефонам: +7-908-388-16-75, +7-908-388-17-00, E-mail: samarahay@yandex.ru

О проекте | Контакты | Об использовании информации сайта | Пользовательское соглашение | Наши баннеры | Карта сайта